
اون روز رو خوب یادم هست.
ماشین که ایستاد، آقای دکتر از درِ سمت چپ پیاده شد و خانم دکتر از درِ سمت راست. آقای دکتر یکراست رفت توی حیاط و خانم دکتر وارد سالن شد.
تازه از فرنگ برگشته بودند و هنوز فرزندی نداشتند. بعد از سالها بالاخره توانسته بودند یک خانهی جمعوجور و خوشگل، ته یک کوچهی بنبست برای خودشان دستوپا کنند.
اختلافنظر از همان دمِ در شروع شد:
خانم دکتر دلش میخواست بچهها فقط توی خانه بمانند و همانجا قد بکشند. میگفت: «باید خیالم راحت باشه؛ بالاخره یک سقفی بالای سرشون باشه،توی امنیت و آسایش خونه محافظت بشن.»
آقای دکتر اما نظرش این بود که تا بچهها پایشان را بیرون نگذارند، بزرگ و آبدیده نمیشوند: «باید مهارتهای زندگی بیرون از چهاردیواری رو یادبگیرند؛ باید با سرما و گرما و چالشهای دنیای بیرون روبهرو بشن.»
هر دو بچه میخواستند و در مهر و دلسوزیشان هیچ شکی نبود، اما با دو سلیقه، دو نظر مجزا و دو شیوهی آموزش و مراقبت کاملاً متفاوت.
دیدم بحث دارد بالا میگیرد؛ چارهای نبود جز تفکیک قوا! وظایف را تقسیم کردم: انتخاب و مسئولیتِ داخل را سپردم به خانم دکتر، و سرنوشت و مدیریتِ بیرون را به آقای دکتر.
اول رفتم سراغ خانم دکتر.
یک نخل اریکای باشکوه برای گوشهی پذیرایی، یک دیفنباخیای باوقار کنار پنجرهی قدی، یک فیکوس لیراتای برگپهن توی پاگرد راهپله، و یک آنتوریوم خوشرنگ و پرگل برای طبقهی بالا، درست کنار اتاق خواب. همه هم با گلدانهای سفید و چرخدار که کشیده نشوند و آسیبی نبینند.
خانم دکتر ذوق زده شده بود؛ دست میکشید روی برگهایشان و قربانصدقهشان میرفت: «جانم… دخترای گلم! خوش اومدین به خونهتون…»
حالا نوبت آقای دکتر بود.
رفتیم توی حیاط: چهار تا درختچهی لاوسون دو متریِ سرسخت و سرحال، که بینشان با کاجهای کامیس کوتاهتر پر شد. لبهی باغچه را با شمشادهای طلایی دیواره چیدیم، و درست بیرونِ درِ ورودی، یک یاس هلندی ابلق و دو شمشاد توپی کاشتیم تا سینه سپر کنند و به هر تازهواردی خوشآمد بگویند.
آقای دکتر با لبخندی از سر رضایت، دست کشید به شاخههای محکمِ لاوسونها و گفت: «بهبه! چه پسرایی… خوش اومدین!»
آن روز، خانه پر از خنده و نفسِ تازه شد؛ روح سبزی هم در درون خانه پیچید و هم در رگهای حیاط دوید.
یاد یک ضربالمثل مدرن فرنگی افتادم که میگوید:
«اول یک سال از یک گیاه مراقبت کن؛ اگر زنده ماند، یک حیوان خانگی بیاور؛ و اگر آن هم یک سال دوام آورد، آنوقت آمادهی بچهدار شدنی!»
مراقبت از گیاه، مشقِ خاموشِ والدگری است؛ تمرینِ دقیق دیدن و شنیدنِ نیازهای موجودی که زبانی برای شکایت ندارد، اما با تشنگیِ برگش یا خستگی ساقهاش با تو حرف میزند. این مراقبتِ صبورانه، آرامآرام به عشقی بیقیدوشرط بدل میشود.
با شوری که آن روز در نگاه این دو نفر دیدم، مطمئنم سال دیگر این وقتها، میان برگهای اریکا و شاخههای شمشاد، صدای خندهیک بچه دیگه توی این خانه میپیچه… میشنوی؟