هر دو فناوری بدون سرور و میکروسرویس با هدف میزبانی راه حل های بسیار مقیاس پذیر طراحی شده اند. اما، آنها یک چیز نیستند.
در این مقاله، ما یک نمای سطح بالا از هر فناوری خواهیم داشت تا بتوانید تعیین کنید چه چیزی برای توسعه اپلیکیشن و کسب و کار کلی شما بهترین است.
مانند هر چیزی در فناوری، میکروسرویس ها و بدون سرور پاسخی به یک مشکل خاص هستند. همه چیز با ساخت اپلیکیشن سنتی شروع می شود.
رویکرد سنتی برای ساخت یک برنامه کاربردی مبتنی بر وب، پیاده سازی یک معماری یکپارچه بوده است. در ابتدایی ترین شکل خود، یک معماری یکپارچه شامل موارد زیر است:
این به دو جزء حیاتی نیاز داشت:
همانطور که کسب و کارها بزرگ شدند، یکپارچه ها غیر قابل مقیاس بودند. آنها همچنین سازگاری کمتری داشتند، نیاز به منابع بیشتری داشتند و در مجموع مدیریت آن ها به دلیل سربار فنی بالا گران تر بود.
برای رویارویی با این موضوع، شرکتها به معماری چابک، مقیاسپذیر و مقرونبهصرفه نیاز داشتند – در حالی که همچنان عملکرد را ارائه میکرد.
این الزامات باعث ایجاد فناوریهای بدون سرور و میکروسرویس شد که با هدف میزبانی راهحلهای بسیار مقیاسپذیر طراحی شدهاند.
در حالی که هر دو از یک رویکرد مدرن برای فناوری اطلاعات و عملیات توسعهدهنده پشتیبانی میکنند، هر کدام مزایا و چالشهای خاص خود را دارند.
ساخت یک معماری میکروسرویس (MSA) متشکل از چندین مؤلفه مستقل است که با استفاده از APIها به یکدیگر متصل می شوند. هر یک از این مؤلفه ها که به عنوان میکروسرویس شناخته می شوند، یک عملکرد یا فرآیند واحد را اجرا می کنند. هر میکروسرویس در ظرفی مستقر می شود که به عنوان یک برنامه کاربردی مستقل عمل می کند.
اساساً، هر میکروسرویس حاوی عناصر اساسی است که از زمان اجرا مستقل آن پشتیبانی می کند، مانند:
به طور معمول، یک تیم DevOps همه ویژگیها و عملکردهای یک برنامه نرمافزاری را به سرویسهای جداگانه تقسیم میکند، به گونهای که تمامی عملکرد برنامه حفظ میشود و آن را به یک مدل غیرمتمرکز تبدیل میکند. این تیم وابستگی های بین این اجزا را تعریف می کند، سپس یک جزء را برای توسعه و نگهداری به تیم های مختلف توسعه دهندگان اختصاص می دهد.
در حین انجام این کار، هر یک از این میکروسرویس ها قبل از استقرار در ظروف ایزوله به طور مستقل توسعه یافته و آزمایش می شوند.
این رویکرد به شکلگیری چارچوبی کمک میکند که در آن حتی اگر یک میکروسرویس خراب شود یا تحت تعمیر و نگهداری قرار گیرد، تعمیر و استقرار مجدد آن بدون تأثیر بر سایر سرویسها یا چارچوب کلی آسانتر است.
میکروسرویس ها برای برنامه ها و سیستم هایی که دائماً در حال تکامل، پیچیده و به مقیاس پذیری بالایی هستند مناسب هستند.
به خصوص برای برنامههایی که شامل پردازش مقادیر زیادی داده میشوند، میکروسرویسها ایدهآل هستند زیرا میتوانید عملکردهای پیچیده را به چندین سرویس برای توسعه و نگهداری آسانتر تقسیم کنید.
اصطلاح بدون سرور اغلب گمراه کننده است: به این معنی است که هیچ سروری در کار نیست.
معنای واقعی بدون سرور این است که یک سازمان نیازی به سرمایه گذاری یا نگهداری سخت افزار فیزیکی ندارد. در عوض، برای مدیریت نگهداری زیرساخت فیزیکی، از جمله سرور، شبکه، ذخیره سازی و غیره به شخص ثالث قابل اعتمادی تکیه می کنید.
این رویکرد به سازمان شما اجازه می دهد تا بدون نیاز به مدیریت زیرساخت های زیربنایی، برنامه های کاربردی را توسعه دهد. پلتفرم های محبوب بدون سرور شخص ثالث عبارتند از:
البته، مزایا و معایبی هم برای میکروسرویس ها و هم معماری های بدون سرور وجود دارد. تعیین اینکه کدام معماری را باید دنبال کرد به تجزیه و تحلیل اهداف تجاری و دامنه محصول شرکت شما بستگی دارد.
در نهایت، اگر هزینه و استقرار سریع به بازار در اولویت هستند، بدون سرور شرط خوبی است. با این حال، اگر سازمان شما قصد دارد یک برنامه کاربردی بزرگ و پیچیده بسازد که در آن انتظار می رود محصول تکامل یابد و تغییر کند، میکروسرویس ها گزینه عملی تری هستند.
از طرف دیگر، با تیم و تلاش مناسب، ترکیب هر دو این راه حل ها در یک نمونه بومی ابری نیز امکان پذیر است.