معماری Microservices - گونهای از معماری سرویسمحور (SOA) - یک رویکرد توسعهیافته است که از دنیای طراحی دامنهمحور پدید آمده است:
با این حال، مانند هر رویکرد دیگری برای توسعه برنامه، معماری میکروسرویس ها چالش های خاص خود را دارد. همچنین موارد استفاده ای وجود دارد که سازمان ها متوجه افزایش پیچیدگی و تلاش برای توسعه برنامه های کاربردی با چارچوب میکروسرویس می شوند.
این مقاله به این چالشها میپردازد، از جمله زمانی که نباید از میکروسرویسها استفاده کنید. بیا یک نگاهی بیندازیم.
رویکرد میکروسرویس به معنای طراحی و توسعه یک برنامه کاربردی به عنوان گروهی از سرویسهای مرتبط با هم است که برای دستیابی به یک هدف تجاری اعلامشده، با یکدیگر ارتباط برقرار میکنند.
الگوی رو به افزایش نرخ پذیرش گستردهتر تأیید میکند که موارد استفاده متعددی وجود دارد که در آن کسبوکارها از استفاده از میکروسرویسها برای توسعه و استقرار برنامهها سود میبرند. از این گذشته، میکروسرویس ها اغلب اولین قدم برای پذیرش فرهنگ DevOps در نظر گرفته می شوند که این امکان را فراهم می کند:
به همین دلیل، معماری میکروسرویس معمولاً اولین انتخاب برای مشاغلی است که به دنبال بازنویسی برنامه های کاربردی قدیمی برای استفاده از زبان های برنامه نویسی مدرن و پشته فناوری هستند.
با وجود تمام این مزایا، ممکن است تعجب کنید که چه چالش هایی می تواند باشد.
اکنون، بیایید به رایجترین چالشهای شرکتها یا تیمهای محصول که میکروسرویسها را اتخاذ میکنند، بپردازیم.
در مقایسه با اپلیکیشنهای یکپارچه، سازمانها هنگام طراحی میکروسرویسها با پیچیدگیهای بیشتری روبرو هستند. با استفاده از میکروسرویس برای اولین بار، ممکن است در تعیین موارد زیر مشکل داشته باشید:
طراحی میکروسرویس ها مستلزم ایجاد آنها در یک زمینه محدود است. بنابراین، هر میکروسرویس باید یک مسئولیت خاص را روشن، کپسوله و تعریف کند.
برای انجام این کار برای هر مسئولیت/عملکرد، توسعهدهندگان معمولاً هنگام مدلسازی دامنه از نمای داده محور استفاده میکنند. این رویکرد چالش خاص خود را ایجاد می کند - بدون منطق، داده ها بی معنی هستند.
میکروسرویس ها اغلب در محیط های چند ابری مستقر می شوند که منجر به افزایش ریسک و از دست دادن کنترل و دید اجزای برنامه می شود و در نتیجه نقاط آسیب پذیر بیشتری ایجاد می شود. با ترکیب این چالش، هر میکروسرویس از طریق لایههای زیرساختی مختلف با دیگران ارتباط برقرار میکند و آزمایش این آسیبپذیریها را سختتر میکند.
امنیت داده در چارچوب مبتنی بر ریزسرویس نیز یک نگرانی برجسته است. به این ترتیب، دادهها در چنین چارچوبی توزیع میشوند و حفظ محرمانگی، یکپارچگی و حریم خصوصی دادههای کاربر را به یک تمرین دشوار تبدیل میکند.
با توجه به چارچوب توزیع شده آن، تنظیم کنترل های دسترسی و اجرای احراز هویت ایمن برای سرویس های فردی نه تنها یک چالش فنی ایجاد می کند، بلکه سطح حمله را نیز به میزان قابل توجهی افزایش می دهد.
مرحله آزمایش هر چرخه عمر توسعه نرم افزار (SDLC) به طور فزاینده ای برای برنامه های کاربردی مبتنی بر میکروسرویس پیچیده است. با توجه به ماهیت مستقل هر میکروسرویس، شما باید خدمات جداگانه را به طور مستقل آزمایش کنید.
با تشدید این پیچیدگی، تیمهای توسعه همچنین باید خدمات و وابستگیهای متقابل آنها را در برنامههای آزمایشی یکپارچه کنند.
تیم هر میکروسرویس معمولاً وظیفه تصمیم گیری درباره فناوری استفاده و مدیریت آن را دارد. از آنجایی که هر سرویس باید به طور مستقل مستقر و اجرا شود، حفظ عملیات ممکن است یک قوطی از کرم ها را برای کسانی که آماده نیستند باز کند.
در اینجا چند چالش وجود دارد:
میکروسرویس های مستقر به طور مستقل به عنوان برنامه های کاربردی مستقل مینیاتوری عمل می کنند که با یکدیگر ارتباط برقرار می کنند. برای رسیدن به این هدف، باید لایههای زیرساختی را پیکربندی کنید که اشتراکگذاری منابع را در بین سرویسها فعال میکند.
یک پیکربندی ضعیف ممکن است منجر به موارد زیر شود:
در این شرایط، شما یک برنامه غیر بهینه با زمان پاسخ آهسته دارید.
هر سازمانی که به یک چارچوب جدید تغییر میکند، باید برای اطمینان از تناسب مناسب، بررسیهای لازم را انجام دهد.
هنگام کاوش در میکروسرویس ها، این سه موقعیت همیشه به شما کمک می کند تا تصمیم بگیرید چه زمانی از معماری میکروسرویس برای برنامه انتخابی خود صرف نظر کنید.
به یاد داشته باشید که میکروسرویس ها را در یک زمینه محدود ایجاد می کنید. بنابراین، اگر تجزیه نیازمندیهای کسبوکار شما به حوزههای خاص از نظر منطقی پیچیده باشد، ایجاد ریزسرویسهای با اندازه مناسب برای شما به همان اندازه دشوار خواهد بود.
چالش طراحی یک وسیله ارتباطی مناسب در میان سرویسهای مختلف را به آن اضافه کنید – این پیچیدگی احتمالاً برای شما بسیار زیاد است که نمیتوانید حداکثر مزایا را در میکروسرویسها متوجه شوید.
همچنین آینده را در نظر بگیرید. اگر مطمئن نیستید که دامنه برنامه شما در سالهای آتی ثابت باقی میماند، عاقلانه است که از رویکرد میکروسرویسمحور استفاده نکنید.
برای تکرار، ایده پذیرش Microservices پذیرش فرهنگ DevOps است که به نوبه خود:
بررسی های لازم را انجام دهید تا بررسی کنید که آیا انتقال به یک چارچوب میکروسرویس واقعا به دستیابی به این اهداف کمک می کند. هیچ سازمانی نمیخواهد پیچیدگیها و تلاشها را صرفاً برای اتخاذ یک فرهنگ بدون دستیابی به کارایی بهبود یافته اضافه کند.
هنگامی که اندازه برنامه شما نیاز به تقسیم آن به اجزای کوچکتر را توجیه نمی کند، استفاده از چارچوب میکروسرویس ممکن است ایده آل نباشد. نیازی به تجزیه بیشتر برنامه هایی که در حال حاضر به اندازه کافی کوچک هستند وجود ندارد.
به یاد داشته باشید که ایده استفاده از یک فریم ورک میکروسرویس، تجزیه یک برنامه پیچیده به مجموعه ای از خدمات مختلف و کوچکتر است. وقتی یک کد برنامه از قبل به اندازه کافی کوچک و ساده است – نه پیچیده – انتقال آن به یک چارچوب میکروسرویس تنها پیچیدگیهایی را اضافه میکند.
در حالی که اتخاذ یک معماری میکروسرویس تحویل سریعتر و کیفیت نرمافزار را بهبود میبخشد، کسبوکارها باید به دقت در مورد انتخاب این رویکرد فکر کنند. مزایای انتقال از مدل یکپارچه به ریزسرویس ده ها سکه است - اما هنوز چالش هایی وجود دارد که باید در نظر گرفت.
قانون کلی برای انتخاب میکروسرویس ها:
اگر معایب استفاده از میکروسرویس ها بیشتر از مزایا باشد، و/یا مزایا در مقایسه با تلاش و هزینه صرف شده ناچیز باشد، میکروسرویس ها احتمالاً رویکرد مناسبی برای برنامه کاربردی نیستند.