فناوری سریعتر از همیشه در حال پیشرفت است. مردم به شدت به اینترنت برای انواع کارهای معمولی، از خرید تا بانکداری و مراقبت های بهداشتی وابسته هستند. این امر برای ارائه دهندگان خدمات ضروری است که این تقاضای روزافزون مصرف کننده را برآورده کنند - که خود با موارد زیر همراه است:
این امر، ارائهدهندگان خدمات را مجبور میکند تا روشهای توسعه نرمافزار یکپارچه را کنار بگذارند و رویکردهای Agile و DevOps را اتخاذ کنند که به آنها کمک میکند تا به سرعت با نیازهای در حال تغییر سازگار شوند.
گرایش دیگر، معماریهای مبتنی بر ریزسرویسها است، که در آن برنامههای کاربردی بهعنوان سرویسهای چندتایی با اتصال آزاد ساخته میشوند. در این مقاله به نقش میکروسرویس ها در فرآیند DevOps می پردازیم.
DevOps یک تغییر پارادایم در رویکرد سازمان ها به توسعه، استقرار و نگهداری نرم افزار است. DevOps کل چرخه عمر توسعه نرم افزار (SDLC) را به یک فرآیند مشارکتی تر تغییر می دهد. بر خلاف SDLC سنتی، که در آن تیمهای Dev، QA و Ops موجودیتهای جداگانه در نظر گرفته میشوند، تیم DevOps متشکل از اعضای تیم متقابل است که استعدادهای منحصربهفرد خود را به فرآیند DevOps میآورند.
این باعث می شود تیم DevOps بسیار انعطاف پذیرتر شود و به پر کردن شکاف ارتباطی بین تیم های بزرگتر مانند Dev و QA کمک کند. این در نهایت منجر به یک محیط توسعه سریعتر، چابکتر و کارآمدتر با استقرارهای قابل پیش بینی و چرخه های به روز رسانی می شود.
علاوه بر این، DevOps ایجاد مدلهای کسبوکار SaaS را امکانپذیر میکند که از طریق آن سازمانها میتوانند درآمد مستمری کسب کنند و در عین حال خدماتی رو به بهبود با بهروزرسانیهای ثابت پایدار ارائه دهند.
DevOps مزایای بسیاری را برای یک سازمان ارائه می دهد. با این حال، برای به دست آوردن این مزایا، باید DevOps را با مفاهیم استاندارد و ابزارهای مناسب مانند:
اجزای اصلی مرتبط با توسعه و مدیریت یکسان باقی خواهند ماند. اما پشته فناوری که در یک برنامه استفاده می کنید بسته به موارد زیر تغییر می کند:
در این بخش، ما مناطق اصلی را که باید در هنگام ایجاد خط لوله DevOps در نظر گرفته شوند، پوشش خواهیم داد.
کنترل نسخه سنگ بنای هر فرآیند DevOps است. فناوری هایی مانند Git و مخازن کد مانند Bitbucket، Azure Repos و GitLab مدیریت کد منبع را آسان تر از همیشه می کنند. این ابزارها به توسعهدهندگان اجازه میدهند بدون تضاد با کار یکدیگر کار کنند و در عین حال تغییرات کنترلشده نسخهای را در برنامه ارائه دهند.
حتی کد پایگاه داده اکنون با مخازن نسخه کنترل شده به عنوان بخشی از فرآیند DevOps مدیریت می شود. ما می توانیم کنترل نسخه را به این صورت خلاصه کنیم که:
دومین نکته اصلی اتوماسیون است، زیرا DevOps برای توسعه سریعتر به وظایف خودکار متکی است. تیم DevOps باید سعی کند هر کار دستی تکراری را خودکار کند و دائماً به دنبال کارهای جدید قابل خودکارسازی باشد.
به عنوان مثال، ابزارهای خودکار مانند Selenium، Appium و Cucumber می توانند به طور قابل توجهی در مرحله آزمایش برنامه مفید باشند زیرا به کاربران اجازه می دهند اکثر موارد آزمایش را خودکار کنند. علاوه بر این، اتوماسیون:
نکته بعدی استراتژی استقرار است. اکثر مراحل استقرار DevOps در زیرساخت های ابری بسیار در دسترس و مقیاس پذیر با محبوبیت برنامه های مبتنی بر ابر و تمام مزایای استقرار مبتنی بر ابر هدف قرار می گیرند.
برنامه های کاربردی کانتینری یکی از عواملی هستند که این تغییر را به سمت استقرار مبتنی بر ابر تقویت می کند. کانتینرها به کاربران این امکان را می دهند که محیط های کاربردی ایزوله و قابل حمل ایجاد کنند که می توانند در هر مکانی با تمام وابستگی های مورد نیاز مستقر شوند. پلتفرم هایی مانند Kubernetes و Rancher قابلیت های ارکستراسیون قوی را برای استقرار کانتینری فراهم می کنند. در اینجا، اتوماسیون نیز با خودکارسازی بستهبندی و استقرار نرمافزار نقش مهمی را ایفا میکند.
خط لوله DevOps با نسخه کنترل شده و خودکار با استراتژی استقرار مناسب به سازمان ها اجازه می دهد خط لوله ای ایجاد کنند که تمام مراحل SDLC را در بر می گیرد. اکنون که ملاحظات اولیه خط لوله DevOps را درک می کنیم، بیایید ببینیم که چگونه میکروسرویس ها بر همه این عوامل تأثیر می گذارند.
Microservices یک رویکرد معماری برای توسعه است که با کاربردهای سنتی و یکپارچه (که در آن کل برنامه به عنوان یک موجودیت واحد در نظر گرفته و توسعه مییابد) در تضاد است. معماری میکروسرویس برنامه را به سرویسهای مختلف با اتصال آزاد تقسیم میکند.
به عنوان مثال، بیایید یک پلت فرم خرید آنلاین را در نظر بگیریم:
رویکرد DevOps برای برنامههای مبتنی بر Microservices ایدهآل است زیرا امکان توسعه آسان را فراهم میکند، بهروزرسانیهای یکپارچه را ارائه میدهد و هر سرویس را بدون خطر شکست کامل برنامه مدیریت میکند.
برای درک نقش Microservices در DevOps، اجازه دهید خط لوله DevOps را برای توسعه یک برنامه کاربردی مبتنی بر میکروسرویس در نظر بگیریم.
اولین چیزی که ریزسرویس ها تغییر می کنند این است که سازمان ها چگونه به توسعه نگاه می کنند. از آنجایی که همه چیز به خدمات جداگانه تقسیم می شود، تیم های توسعه نیز می توانند برای مقابله با هر سرویس تقسیم شوند. این به نوبه خود، دامنه توسعه را کاهش می دهد و در عین حال فرآیند توسعه را انعطاف پذیرتر می کند.
این انعطافپذیری به تیمهای DevOps اجازه میدهد تا مسائل را به طور موثر برطرف کنند. به عنوان مثال، هنگامی که یک اشکال تولید کشف میشود، تیم توسعه میتواند آن باگ را در سرویس آسیبدیده برطرف کرده و سرویس را بدون تأثیر بر SDLC سایر سرویسها و ایجاد حداقل خرابی، مستقر کند. علاوه بر این، اگر هر سرویسی به ویژگی جدیدی نیاز داشته باشد، توسعه دهندگان می توانند بدون تأثیر بر روند توسعه سایر خدمات، آن را توسعه داده و در تولید مستقر کنند. این رویکرد جداشده، فرآیند توسعه و آزمایش را ساده میکند و در عین حال اجازه میدهد تا سرویسها به طور مستقل اصلاح شوند.
Containerization عامل دیگری است که معماری های مبتنی بر میکروسرویس ها را گسترش داده و تکمیل می کند. بسته بندی هر سرویس به عنوان یک تصویر ظرف، پیچیدگی را بیشتر کاهش می دهد و در عین حال خط لوله تحویل مداوم را ساده می کند.
سرویسها میتوانند بهعنوان موجودیتهای کاملاً مستقل با تمام وابستگیها و الزامات موجود در کانتینر عمل کنند. این باعث می شود که سیستم خدماتی غیرقابل استفاده و قابل استفاده مجدد باشد در حالی که به آنها اجازه می دهد با هر سیستم دیگری تعامل داشته باشند.
API ها عامل دیگری هستند که با میکروسرویس ها همراه است. با سرویس های جدا شده، کاربران برای برقراری ارتباط بین سرویس ها به یک روش ارتباطی قوی نیاز دارند.
APIها به توسعه دهندگان این امکان را می دهند که تنها نقاط پایانی و اطلاعات مربوطه را در معرض دید قرار دهند و در عین حال سرویس را سخت تر کنند و یک رابط سازگار جهانی ارائه دهند. این همچنین در هنگام ایجاد سرویسهای سیستمی قابل استفاده مجدد تبدیل به یک نگرانی میشود.
بعد اتوماسیون می آید. در معماری میکروسرویس، اکثر وظایف تست، بسته بندی و استقرار را می توان برای هر سرویس خودکار کرد. از آنجایی که هر سرویس در یک خط لوله مستقل DevOps قرار دارد، هر مشکلی در یک کار خودکار منفرد بر سایر سرویسها تأثیر نمیگذارد. بهعلاوه، حلقههای بازخورد هنگام رسیدگی به اشکالات با پایگاه کد سادهشده بسیار کوتاهتر میشوند.
مراحلی که در آن میکروسرویس ها با اتوماسیون بیشتر می درخشند، استقرار و نگهداری است. پس از انجام تمام آزمایشها و آپلود تصویر کانتینر در رجیستری کانتینر، یک کار خودکار در فرآیند استقرار برای استقرار سرویس بهعنوان یک کانتینر فعال میشود. این امر با حذف نیاز به تنظیمات شبکه تخصصی یا مدیریت وابستگی قبل از استقرار، استقرار را ساده می کند.
در نهایت، در دسترس بودن و مقیاس پذیری برنامه به طور خودکار با کانتینرهای خدماتی که در خوشه ها مستقر می شوند و از طریق یک پلت فرم ارکستراسیون مدیریت می شوند، افزایش می یابد.
این اجازه میدهد تا استراتژیهای کوچکسازی را بدون تکیه بر استراتژیهای افزایش مقیاس بر اساس افزایش منابع که هزینههای زیادی دارند، انجام دهند.
معماری میکروسرویس ها با رویکرد مبتنی بر خدمات خود که به سازمان ها اجازه می دهد برنامه را به سرویس های کوچکتر تقسیم کنند، برای DevOps طراحی شده است. این امر به تیمهای تحویل امکان میدهد تا با خدمات فردی بهعنوان نهادهای مجزا مقابله کنند - در نهایت توسعه، آزمایش و استقرار را سادهتر میکند. (اما این بدان معنا نیست که میکروسرویس ها باید برای هر برنامه کاربردی استفاده شوند. آنها با چالش های خاصی همراه هستند.)
نقشی که میکروسرویس ها در DevOps ایفا می کنند شامل ساده کردن فرآیند DevOps و افزایش بهره وری و کیفیت برنامه در حالی که پیشرفت ها را به سمت یک معماری انعطاف پذیر سوق می دهد. این منجر به توسعه اپلیکیشنهای بومی ابری میشود که قادر به برآوردن هر تقاضای کاربر هستند.