شب اول

می‌ترسم. ازینکه جواب خانوم منشی را در پیام طوری ندادم که محبت‌آمیز‌ باشد و سرد بود.

از‌اینکه موهای زن‌های افاده‌ای و بی‌چشم‌ورو را رنگ کنم و خراب شود و زبانم بگیرد.

می‌ترسم از‌اینکه دیگر کلمات به دنبالم نیایند و من در کوره‌راه‌های آرایشگاه به انتظارشان باشم.

می‌ترسم زیاد بخوابم، زیاد متنفر بمانم،

زیاد ندانم چه غلطی می‌کنم با خودم.

می‌ترسم کتاب‌های منطقی و واقع‌گرای روان‌شناسی با دست‌های قربانی و همیشه عاشق و متلاطم من جور درنیایند.

می‌ترسم به کلاس‌هایم نرسم و دوستانم را نبینم.

می‌ترسم با کسی که چیزی جز گذراندن ملایم و سطحی وقت آرامم زیر سقفی کوتاه از آرزوهایم بروم و لباس سفیدم را سیاه ببینم در آینه.

از نداشتن ایده برای داستان و واژه‌حرام کردن می‌ترسم.

از تحمل نکردن رنجی که هنگام ویرایش زخم‌هایی که سروده‌ام می‌ترسم.

عمیقا می‌ترسم.

می‌ترسم کسی مرا نخواند و همه‌چیز زود تمام شود به‌سان مورچگان فله‌ی مستراح که روی‌شان آب می‌ریزیم و می‌خندیم.

از کار نکردن و کار کردن می‌ترسم.

از ادامه دادن می‌ترسم.