قلبم دارد حالش از خودش بهم می خورد ماریان.تو
که دوست دارد، که دوست داشته می شود.
که گل سرخی ست وسط تیغ های سبز و ناآرام گلخانه، بوییدنی.
و تو در کره ی کوچک و ناچیز خودت، به ناگاه درهای نور حبابی را باز می کنی ببینم.
بخندم.
تویی که خودت از حباب های کوچکتری آفریده شده بودی...