در سرم یک جهان خستگی، یک ارسطو بی منطق است...
پاییز نیامده، پاییز شدم. در تابستان به باغم سرما زده...
روحم کاکتوس بی ریخت ته باغچه شده.
نمی دانم غمگینم یا نه اما زندگی طعم شیرینی به کام این روزهایم ندارد، آسمان مدتی است خاکستری شده و ستاره های شب فرسنگ ها فاصله است.
دلم یک شب سرد بارانی می خواهد، یک گریه من و آسمان دل شکسته می خواهد...
زیر باران گریه کرده ام، من و آسمان هر دو باهم بی نهایت باریده ایم...
چای این روزهایم نصفه می ماند، گره موهایم سخت باز می شوند، پیرهن صورتی و تیره برایم فرقی ندارند، خیار شورها بی مزه اند، و من آن من نیست...
دیگر توان و نفسی برای وصل دادنم نمانده، تنها این روزها را به نظاره نشسته ام...
آنقدر بی حس شده ام، که میان واژه ها به دنبال خنده می گردم، گویا مرا گم کرده است.
می دانی! گاهی باید آدم امنی بود.
خوب با ترکیب غریبه آشنا، آشنا هستم. اما ترکیب آشنای غریبه چه!
آری گاهی آشنای غریبه، آنچنان جهانی از تو فاصله دارد که نگاهت را نمی خواند، خط کم رنگ لب هایت را نمی بیند، روحی را که زخمی کرده مرهمی نمی شود. کاش میشد زندگی را از دید آن آشنای غریبه جویا شد، حتی چای تلخ روزهایش را...
چقدر دلم می خواست، برایش شعری می خواندم و او غرق احساس می شد...
می دانی! گاهی اوقات احساسات بر سر آدمی آوار می شوند، آن بنای خیال شیرین به یکباره فرو می ریزد...
او چراغ گرم روزهای سختم بود. آن سال آخر، هر جا دلم می گرفت، برایش نامه می نوشتم. در نامه هایم با واژه ها اشک می ریختم، قطره اشکی برایش به یادگار می گذاشتم و میان سطرها قول و قرار می گذاشتم که به خاطر او هم شده ادامه دهم...
تصمیم داشتم بعد از تمام شدن آن روزهای طاقت فرسایم، با هم به کوه برویم و زیر یک درخت بلوط بنشینیم و من تک تک نامه ها را برایش بخوانم، در آغوشش سخت گریه کنم و همه چیز را آنجا پای آن درخت با او تسکین دهم...
او برای آن روزهایم حرم تسکین بود.
آری من نتوانستم... آن شب که تماس گرفتم، چیزی جز شرم در من نبود...
آن شب بعد از آن ماجرا؛ چیزی در من شکست...
آن نامه ها دیگر در غربت ماندند و در اوج غم تنها شدند و خاک می خورند...
غافل از آنکه او فارغ از تمام این احساسات و درک بود مثل اکنون...
در من چیزی ناتمام مانده، روزهایم مثل قایق شکسته کنار ساحل است. حال آن مرد ماهی گیر خسته بی صید در یک غروب دلگیر دارم...
کاش روزی تا دیر نشده، یادی از آن گل های باغچه بگیرد، آبی گوارا پایشان جاری کند. درخت ها را هرس، و خاک شمعدانی ها را تازه کند، حیاط را آب و جارو کند. میوه ها را بچیند و در انتظار وصال، یک چای عاشقانه تعارفش کند. اما امان از روزی که آنچنان دیر شود که با آب و جارو کردن کوچه هم صدای پایی نخواهد شنید، کوچه بن بست بی رهگذر است...
همسایه بی احساسی حسرت است، دوری و تنهایی است...
کاش می دانست سایه خنک روزهای گرم زندگی اش، نهال های کوچک امروز اند.
بگذریم...
تنها می دانم که خیلی یخ کرده ام، هوای اینجا برای گفتن از غم بی ریشه، کم است...
چقدر قشنگِ اون اهنگ معروفی که میگه:
غمت در نهانخانه ی دل نشیند
مرنجان دلم را؛
که این مرغِ وحشی ز بامی که برخاست، مشکل نشیند

الهی شکر 🌱
شنبه ٢۴ ام مرداد ماه سال ١۴٠۵ حوالی ساعت '٢٣:۴۵
به وقت اهنگ بی قرارتم بمانی اگر...