یک تایم هایی آدم حوصله هیچ کاری را ندارد، همه چیز اوکی است اما گویی انرژی اش تخلیه شده...
از میتینگ هایی که به بهانه های مختلف کنسل می کند گرفته تا روتین های هر روزه اش. اون لحظات حتی سر زدن به پیج های همیشگی هم فایده ای ندارد. فقط به یک رِست نیاز دارد تا مجدد خودش را کاور کند.
بدترين قسمت ماجرا اینجاست که حوادث تلخ اخیر را هم از سوشال مدیا ها و سورس های معتبر فالو کند و کلی بهم بریزد... اونجاست که آدم ویران میشه و بدترين نوع دپرسی جهان را تجربه خواهد کرد.
تنها وظیفه ما به عنوان یک دوست و همراه این است که اتفاقات خوب، کتاب های هیجان انگیز و زیبا و خبرهای خوب رو اسپویل کنیم و کاری کنیم که به اصطلاح کمتر اوور تینک کند. حتی شده به یک بستنی ساده در مارکتی مهمانش کنیم...
خب حالا یک سوال اصلی از شما دارم، و خواهش میکنم دقیق و دغدغه مند بهش فکر کنید.
نظر شما در مواجه با این متنی که خوندید چیه؟ چه چیزی بیشتر از همه نظرتون رو جلب کرد؟ اگر همین الان قصد داشته باشید من رو یک توصیه، نقد و یا راهنمایی کنید، چیه؟ پاسخ اولیه شما مهم ترین موضوعی است که سطح دغدغه مون رو نشان میده.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
دارید فکر می کنید؟🤨
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
باور کنم که الان فکر کردید؟ نه انگار مطمئن نیستم... 🤔
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
خب امیدوارم در مواجه اول شما با اون نوشته جوابی رو داشته باشید که دغدغه مهم این روز هامون هست و زنگ خطری برای خودمون و آینده هست.
اون متن فارغ از محتوا، لبریز بود از واژه های بیگانه پرکاربرد این روزهامون.
چرا باید وقت و زمان، تایم باشه. وقتی همه چیز خوبه چرا باید اوکی باشه، یا چرا وقتی قراره داستانی رو لو بدیم یا بخشی اش رو تعریف کنیم حتما باید اسپویل باشه.
اصلا حواسمون هست که فضای مجازی شده سوشال مدیا و منابع معتبر خبری، شدن سورس؟
چقدر وقت و بی وقت به جای صحبت از صفحه و حساب های کاربری و پیگیر شدن محتوا، از پیج و فالو گفتیم.
اصلا همین ویرگول! چقدر موقع انتشار نوشته ها مون، کلید آبی انتشار پست رو تایید میکنیم. چرا به جای متن، نوشته، محتوا باید پست به کار ببریم.
دقت کردین واژه های سپاسگزارم، متشکرم، سپاس و ممنون جای زیباشون رو سالهاست در محاوره ها کلمه مرسی گذاشتیم؟
چرا زمان خالی یا وقت آزاد، باید آف باشه؟
باید بگم که مارکت همون مغازه سالها خاک خورده خودمون هست. من شاید افسرده بشم، اما هیچ وقت دپرس نمیشم...
سرم شلوغ میشه و پرمشغله میشم، اما بیزی نمیشم.
دلم برای یک استراحت آزاد و تنفس بین کارها لک میزنه، اما تمایلی به رست ندارم.
کفش ورزشی می پوشم، اما کفش اسپورت رو دیگه نیستم. به حوادث زیاد فکر می کنم، درگیری ذهنی دارم، ولی هیچ وقت سراغ اوور تینک نمی رم.
تلاش کنیم رایانه و برخط بودن هم میشه استفاده کرد و به اندازه کامپیوتر و آنلاین بودن میتونه زیبا باشن. شاید نامأنوس باشن ولی میشه به جای اینکه مد بشه، رواج پیدا کنه و بهش عادت کنیم...
اما خب اتوبوس همون اتوبوس هست، کراوات دراز آویز زینتی نیست و کلی چیز های این شکلی( حواسم بود نگم چیزهای این مدلی😄)
یک ماجرایی که اخیرا متوجه اش شدم، از این قراره که یکی از همکلاسی ها هر وقت وارد جمع می شد همیشه میگفت درود... کلمه اوکیه هم از زبانش نمی افتاد.
خلاصه متوجه شدم چون سلام واژه عربی هست، استفاده نمی کرد و به جاش درود به کار می برد.
یعنی اگر قبل از این تعطیلی های دانشگاه متوجه درود می شدم، حتما به اوکی که میگفت نقد می کردم... آخه مگه میشه درود و اوکی توی یه جمله جاشون بشه؟
( صرفاً برای اطلاع بیشتر اینو میگم ، که یک جایی شنیدم در ایران، زبان عربی زبان بیگانه محسوب نمیشه. و اینکه در فارسی درود به معنی آفرین هست نه سلام. فقط به عنوان دانستنی گفتم نه بیشتر☺️ )
و مسئله بعدی، املای واژه هاست که ذیل این موضوع میزارم...
بدون شک همه ما غلط املایی داریم، علی الخصوص که وقتی تایپ می کنیم. (میدونم ممکنه بگید علی الخصوص عربیه، اما گفتم که بیگانه حساب نمیشه. اما خوب شما بگید به جاش چی میشه استفاده کرد؟)
ولی میشه تلاش کنیم که کمتر اشتباه بنویسیم.
مثلا در ویرگول زیاد میبینم که گاهی به جای سپاسگزارم، سپاسگذارم نوشته میشه. فقط روم نمیشه تذکر بدم و نگرانم یه وقت بزرگواری دلخور بشه.
اما چطور متوجه بشیم فرق بین (ز) و (ذ) در واژه ها چیه و کدوم باید استفاده کرد؟
زمانی که کاری معنوی و غیر مادی انجام میدیم و یا قصد داریم عملی رو ادا یا به جا بیاریم؛ باید از (ز) استفاده کنیم. مثل نماز گزار یا سپاس گزار، خدمت گزار
اما زمانی که قصد داریم فعلی مادی رو انجام بدیم باید از (ذ) استفاده کرد. مثل گذاشتن کتاب روی میز یا گذشتن از کوچه معشوق...
حالا شما بگید که خبرگزاری یا خبرگذاری؟
و موضوع بعدی استفاده از (ن) به جای تنوین هست.
کلا و البته درست ترش کلاً هست نه کلن...
دقيقا نه دقیقن، کاملاً نه کاملن و...
این اشتباهات خیلی رایجه و باید حواسمون باشه
نکته بعدی که اعتراف میکنم خودم همیشه اشتباه می‌نوشتم، و چند روزی هست که متوجه شدم، در غلط املایی فعل بزار هست.
در محاوره بذار مخفف بگذار هست و این املا درسته، پس نباید نوشت بزار...
البته شک کرده بودم که اشتباه می‌نویسم ، ولی سهل انگاری و کوتاهی از خودم بود.
پس بیایم در محاوره هامون یا نوشته هایی که منتشر میکنیم، از این میراث اصیل خودمون و این اصالت زیبای خوش آوا مراقبت کنیم. کاممون به کلمات اصیل و ریشه دار معطر و شیرین کنیم...
به همدیگه کلمه و معانی هدیه بدیم. زشت نیست بی دلیل در بخش نظرات نه قسمت کامنت، اگر نقد یا تعریفی کردیم از نوشته و متن کاربری، در حد توان حتی یک کلمه اگر فرصت کردیم با معنی به همدیگه هدیه بدیم...
تا جایی که دقت کردم، چهارتا غلط املایی و استفاده از واژه بیگانه در متن به کاربر بردم و بهش اشاره نکردم. اگر مایل بودید اون ها رو پیدا کنید و چه بسا ممکنه بیشتر هم باشه و خوشحال میشم بنویسید
بعد از ٢۴ ساعت هم اون ایراد ها رو در بخش نظرات نه قسمت کامنت، می نویسم. خدا رو شکر امکان پین کردن وجود نداره، اما کاش میشد پیام رو سنجاق کرد.
ممنون که تا اینجا حوصله کردید و همراه بودید🌹
و ممنون میشم اگر این نوشته رو دوست داشتید و مایل بودید، لایک نکنید اما میتونید واکنش مثبت بدید😉
هدف فقط تلنگر و رعایت زبان زیبایی هست که در این عصر پر زرق و برق و تجمل گرایی داره فراموش میشه. تلاش کنیم زیبا صحبت کنیم و بنظرم زیبایی کلام در استفاده از لغت های عجیب و اصطلاحات خاص و تعارفی نیست، ساده اما اصیل...
پی‌نوشت : دو تا حساب کاربری در اینستاگرام هست، یکی در خصوص لغات و نوشتاری و یکی هم جمعه ها ظهر میشه گفت محفل شعر هست. اگر تمایل داشتید نشانی صفحه شون رو قرار بدم.
الهی شکر 🌱
دوشنبه ١۶ ام شهریور ماه سال ١۴٠۵ حوالی ساعت '١٣:۴۵
