آری اینک همیشه بهارم دیگر دانش آموز نیست و شیمی آخرین امتحان او به عنوان دانش آموز بود.
اتمام مرحله ای از زندگی کمی غمگین اما شیرین برای شروعی جدید است.
حالا در کنار لباس های پیش دبستانی و پوتین و پالتو هایش، آخرین فرم مدرسه هم جا خشک می کند.
کاردستی های صبح مدرسه، تا ابد در انتظار درست شدن می مانند و خاک می خورند.
از این پس پایین دفترهایش برچسب ستاره جایی نخواهد داشت.
دلم برای عطر صفحات نوی کتاب ها و بطری های آب و لقمه هایی که بانو می گذاشت بیش از پیش تنگ خواهد شد.
دیگر همیشه بهار سوالات ریاضی ندارد که برایش حل کنم. حالا که دقیق تر میشوم، چقدر گاهی غر میزدم که میان درس ها و امتحاناتم باید 12 شب ریاضی حل کنم و توضیح دهم. خیلی زود گذشت و دیگر آن شب هایی که همیشه بهارم تماس می گرفت تکرار نخواهد شد.
همیشه بهارم از امتحان ادبیات که بازگشت خیلی خسته بود و نگران...
کنارم نشست و سوالات ادبیات را پس از ۵ سال دوری از مطالب حل کردم و جواب ها را بررسی می کرد.
همان روز کنارم در اتاق جلویی خوابید و می دانستم که این روز تکرار نخواهد شد.
دو فصل شیمی را با هم کار کردیم و سوال احتمالی که گفته بودم، آمده بود...
همیشه بهارم همیشه با نمرات خوب مدرسه را طی کرد و حالا همان کودک کوچک دیروز باید برای آینده اش تصميم بگیرد. باید لحظه های تلخ و شیرینی را تجربه کند که آدمی را خسته و فرسوده می کند.
اما چاره و گریزی نیست...
اما با تجربه اندکی که دارم، فهمیده ام دنیا خیلی بزرگتر از چیزهایی است که ذهنمان را محدود می کنیم.
نمی دانم چه تصمیمی خواهد گرفت، اما هر تصمیمی که بگیرد حتی اگر از دید من اشتباه باشد، تمام قد کنارش خواهم بود.
کاش یک هفته از آن، اولین و آخرین سالی که باهم در یک مدرسه بودیم، تکرار می شد. او کلاس اول بود و من ششم...
عصر در راهرو مدرسه منتظر هم می ماندیم و در سرمای آبان ماه، شال و پالتو هایمان را سفت می چسبیدیم و راهی خانه می شدیم.
یا آن صبح بهاری که دست در دست هم و دست دیگرم روزنامه دیواری بود را دوباره عکس می گرفتیم.
دلم میان آن زیپ پوتیتی که بعد از نماز ظهر در نمازخانه برایش بستم، جا مانده. کاش دوباره در کلاس به صدا می آمد و چیزی از من می خواست. قول می دهم در آن عالم کودکی غر نزنم و با لبخند هر چه می خواهد به او می دادم.
ابتدایی بودم و او چند سالی بیش نداشت. داشتم مشق فارسی می نوشتم که همیشه بهار آمد بالای سرم و یکباره با گفتن، یک دو سه پرید روی کتابم...
کتابم پاره شد و چقدر گریه کردم.
البته کم اذیت همیشه بهار هم نکردم...
حالا می دانم آن ظهرهایی که همیشه بهار تعطیل می شد و از مدرسه به پیشوازش می رفتم و او برایم از اتفاقات آن روز تعریف می کرد، چه لحظه های نابی بودند...
دلم بزرگ شدن همیشه بهار را نمی خواهد، اما همیشه برایم همان همیشه بهار کوچک و دوست داشتنی من است.
دیگر دفتر خاطرات، مدرسه و مشق شب ها و تکالیف، با کلی هیاهو و زیبایی بسته شد...
دیروز همیشه بهار از اینکه تمام شد و دانش آموز نیست خیلی خوشحال بود، من هم از خوشحال او شاد بودم و حس سبکی روح داشتم.
پس از مدتی فشرده و سخت، دیروز را تماما استراحت کرد. ابتدا به دنبال پیدا کردن پازل هزارتایی، دفتر خاطرات کودکی ام را پیدا کرد...
عصر به همراه بانو جان و همیشه بهار رفتیم شهرستان. ابتدا رفتیم امام زاده شهرستان و دیدار آقاجانم و بعد هم کمی گشت و گذار و خرید مختصری.
از خرازی برای همیشه بهار وسایل گل سازی گرفتیم و و به مغازه لوازم التحریر آقای حسینی سر زدیم.
رفتیم مطب دندانپزشکی برای دندان های عقلم، اما آنقدر منشی بی ادب بود که برگشتیم.
در نهایت مثل همیشه پارک شهرستان مکان خوبی بود برای نشستن و ایجاد حال و هوایی مفرح...
فلافل ها و خوراکی ها، طعم خاطره شان در خاطرم خواهد ماند...
اما از هر خاطره ای که می نویسم بیشتر می دانم لحظه ها آنقدر کوتاه هستند که نباید از هیچ کدام غفلت کرد،حتی همین لحظه هایی که در آن زیست می کنم. نوشتن از روزها، همان مشق شب یاد آوری است که بدانم عمر گران می گذرد...
در کنار تمام این روزهایی که می گذرانم و غرق در نعمت الطاف الهی ام، اما لحظه هایم اندکی به نبات غم و چاشنی گس گذشته و طعم بغضی که نمی شکند آمیخته...
در حال جنگیدن با روح خودم هستم، در حال تلاش برای تغییر نکردن آن روحی که میدانم باید بزرگ و وسیع بماند اما هرچه زمان می گذر بیشتر حساس تر می شود، آستانه تحملش کم شده و از دریای وسیع به دریاچه ای کم عمق تبدیل شده...
این روزها بارها از خودم می پرسم که چطور شد به این نقطه رسیدم...
امروز عصر برای لحظه ای دلم از دنیا گرفت و آن بغض کنار بانو جان شکست...
می دانم مشکل کارم کجاست، اگر همان لحظه ای که دلم از آدما ها و آنهایی که دوست شان دارم شکست و ناراحت شدم، باید بگویم. نباید در دل نگه دارم تا خرده ناراحتی ها اینگونه تلمبار نشوند و مرا آزار ندهد... اما امان از زمانی که آنها انتقاد پذیر نباشند و به ناچار سکوت می کنی تا او ناراحت نشود و از حجم انتقادها از خودش متنفر نشود...
این روزها تنها چاره ام سکوت در برابر آن هاست اما با دوری که می دانم اشتباه است. ولی بهترین راه حل برای کاسه صبر لبریز شده ام است...
خوبی ماجرا این است که، می گذرد. همانند همان لحظه های شادی که گذشت غصه هم می گذرد...
الهی هزار مرتبه شکرت🌹











پی نوشت١: این روز ها مراحل خوندن فیزیک اینطوریه که صبح کتاب دفتر رو باز میکنی، و نیت میکنی به خوندن. ظهر موقع خواب و استراحته. تا بخوام شروع کنم موقع نماز و شام و... هست. شب کتاب رو برای راحتی وجدان باز می زاری و می خوابی ان شاء الله از فردا صبحش... یک هفته ای اینطوری سوالات فیزیک تمرین میکنم😅
پی نوشت ۲ : ان شاء الله فردا مهربان جان می رسه خونه
پی نوشت ٣: متاسفانه به خاطر ویرگول نه میتونم نسبت به نوشته ها بازخورد داشت...
الهی شکر🌱
یکشنبه ١١ ام مرداد ماه سال ١۴٠۵ حوالی ساعت '١:١٠ یه وقت گل درست کردن همیشه بهار و سالن بهم ریخته...