سلام
روی مبل کنار در سالن و روبه روی آشپزخانه نشسته ام و باز هم میخواهم خاطره ای رو ثبت کنم.
امیدوارم هر زمان که در آینده برگشتم به این صفحات، به لطف خدای منان همه چیز خوب و به خیر باشه و حال و روزگار آنهایی که اینجا هستن خوب و خوش باشه...
خب بالاخره نیمه مسیر کارشناسی رو گذروندم.
فراز و نشیب زیاد داشتم، مخصوصاً ترم اول؛ اما با نگاه رحمت خدا به خیر گذشت.
یادمه اوایل از عالم و آدمی که در دانشگاه بودن متنفر بودم، تنها به خاطر اینکه اون چیزی که میخواستم نبود، نتیجه زحماتم نبود و همه اونهایی هم در اون محیطی که نمیخواستم وجود داشتن برام آزار دهنده بودن. هفته اول که تازه وارد دانشگاه شدم، بلااستثناء بعد از کلاس ها سریع خودم رو به خوابگاه می رسوندم و پشت پرده تختم گریه می کردم و از گریه به خواب می رفتم.
اولین کلاسی که رفتم شیمی عمومی 1 با استاد سا... بود. یه جمله گفت که واقعا بهش نیاز داشتم. گفت: یه عده اوایل رشته شون رو دوست دارن و بعدا علاقه شون رو از دست میدن، یه عده از اول تا انتها علاقه شون رو حفظ میکنن، یه عده هم علاقه ندارن اما به مرور علاقه مند میشن.
مورد سوم شامل حال من شد، البته فقط دوتا دلیل داره که من توی رشته ام هدف پیدا کردم.
تابستان سال گذشته بانو جان بهم گفت: همه چیز دست خودته، اگر خودت به رشته ات بها بدی، ارزش پیدا میکنه.
دلیل دوم استاد تش... بود. استادی مطرح و باسابقه که واقعا باعث انگیزه من شد. مثل پدری مهربون بود با همه دانشجوها و واقعا بی نظیره.
خلاصه با همه اینها چهار ترم تموم شد؛ به نیمه راه رسیدم...
سه شنبه ٢٣ ام آخرین امتحانم رو دادم. عجب امتحانی بود، قشنگ استاد تلافی میان ترم رو در آورد. ٣٠ سوال تستی زمان دار در ٣۵ دقیقه و همه سوالات هم باید طی چند مرحله واکنش نویسی به جواب می رسیدم. امتحان رو سامانه امتحانات دانشگاه برگزار کرد و اطلاع نداده بود، خدا ابا و اجداد سارا بیامرزه که ١٠ دقیقه قبل امتحان بهم خبر داد و زودتر از همه میدونستیم ما ١٠ الی ١۵ دقیقه بیشتر از بقیه وقت داشتیم. عجب امتحانی بود.
و حالا دیروز با بانو جان و مهربان جان رفتیم دانشگاه برای تخلیه خوابگاه. سوت و کور بود، انگار گرد مرده همه جا ریخته شده بود.
سلف ها بسته بودن، محوطه به سبزی زمانی که دانشگاه باز بود، نبود. کافه محوطه خوابگاه بسته بود و یاد شب هایی افتادم که با دوقلوها می رفتیم می نشستیم. ورودی خوابگاه خانمی بود که دستبند، بند عینک و این چیزا درست می کرد و می فروخت.
حالا او هم آنجا نبود.
مینی بوسی که پر می شد و جای نفس خوردن نداشت، حالا گوشه ای آرام و بدون صدای آزار دهنده اش خاک می خورد.
صدای کولرها به گوش نمی رسید و پایین خوابگاه ها خشک بود، ردی از چکه کردن آب کولر یا شستن لباس ها نبود.
دانشجوی دکتری ایی که مسئول بود، در خوابگاه رو باز کرد و بنا به مسئولیتی که داشت و ماهم در ساعت غیر اداری رفته بودیم، ناچار بود در خوابگاه رو بر ما ببنده و هر وقت وسایل رو جمع کردیم تماس بگیرم تا بیاید و در را باز کند.
با ورود به خوابگاه گرمایی ناخوشایند به صورتم سیلی زد. نه آب بود نه برق. چراغ قوه برده بودیم تا در تاریکی خوابگاه بتوانیم وسایل رو جمع کنیم.
خوابگاه بدون دوقلوها و تردد بچه ها در راهرو، صدای مکالمه ها از بالکن سالن و بوی سرخ کردنی ها و صدای اهنگ و خنده ها خیلی دلگیر بود.
اتاق ۵۴...
وسایل رو جمع کردیم و چون میدونستم یکی از دوقلوها به همراه مامانشون قراره بیاد دانشگاه، تصمیم گرفتم یه نامه بنویسم.
نه کاغذ همراهم بود نه خودکار، بانو همیشه بهم توصیه میکنه خودکار و کاغذ همراهم داشته باشم، اما امان از بی توجهی من.
کتاب اندیشه اسلامی ١ ام رو که خوابگاه مونده بود، یک صفحه اش رو جدا کردم و زیر تخت دوقلوها با نور چراغ قوه خودکاری پیدا کردم و تند تند مشغلول نوشتن نامه شدم...
دلم شب هایی رو میخواست که با دوقلوها می نشستیم و از اتفاقات و حوادثی که در طول روز برایمان اتفاق افتاده تعریف می کردیم مخصوصا محال بود از فامیل سخنی نباشه. پایه ثابت گفتگو هامون به ویژه برای من چای بود...
تا ساعت ١٢ الی ١ شب تعریف می کردیم.
موقع خواب یاد حرف های خنده دار می افتادیم و خنده امان نمی داد.
دلتنگ نماز صبح هایی شدم که دوقلوها منو دوست بوشهری مون رو بیدار می کردن و نماز میخوندیم،
آنقدر چشمانم پر از خواب بود، که تنها چادر نماز را زیر چانه ام گره می زدم تا دو رکعت نماز رو ادا کنم.
همه چیز حالا شده بود خاطره ای در قاب روح و روانم. همه چیز بعد از ان روزها دلگیر بود، گویی بیابان به مراتع سبز حمله کرده...
تصمیم گرفتیم کمی هم برویم بازار و چرخی بزنیم. منو و بانو جان اول بازار سع... پیاده شدیم و مهربان جان منتظر ماند.
فروشگاه های کفش، لباس، دست فروش ها، مغازه هایی که با سینی های بزرگ خوراکی، مسیر پیاده رو تنگ می کرد، صدای جوجه اردک های کنار مغازه ها، انگورهای پیرمرد کنار مسیر، عطر ریحان و سبزی ها، دخترکی با موهای ژولیده و غرق در حال خود...
همه چیز زنده بود، همه چیز هندز نفس می کشید حتی اگر زندگی راه نفس را تنگ کرده باشد.
از بازار یک بسته استکان و گیره خریدیم.
در مسیر، شهرستانی هست که مهربان جان منو و بانو جان رو به فالوده مهمان کرد. قند خون، مهربان جان رو از این خوراکی معاف کرده بود.
صندلی عقب، تشک ها و چندانم بود، سرم را تکیه داده بودم و با هوای خنکی که صورتم نوازش می کرد، دلم میخواست بخوابم...
نمی دانم ترم جدید می توانم میان تکاپو و هیاهوی دانشگاه باشم یا نه، اما امیدوارم هرچه برای مردم و کشور تیر است اتفاق بیفتد. حقیقتا دلم میخواهد هم حضوری باشد هم مجازی هر کدام به دلایلی...
همیشه آخرین چیزها بدون خبر می آیند. همان طور که بدون خبر آخرین روز مدرسه ام روزی بود که با دغدغه امتحان فیزیک یازدهم فردایش راهی خانه میشدم و با کرونا آن امتحان هنوز بعد از سالها نیامده، یا آخرین روز ترم سه دانشگاه رو با دغدغه امتحانات میان ترم هفته آینده راهی خانه شدم و بعد از روی دهم دی ماه، هنوز دانشگاه نرفتم و ترم چهار هم تمام کردم. همین آخرین های بی خبر، یاد می دهند که باید مراقب تک تک لحظه هامون بود، مراقب آخرین قلمی که نوشته میشه، آخرین قلبی که دوست داشته میشه، مراقب آخرین آغوش و بوسه های از سر عشق و نگاه های محبت آمیز بود. آخرین جمله خوش بویی که از خود به جا میزاریم یا آخرین خداحافظی و سلامی که نثار دیگران میکنیم.
همه چیز یه روز میشن آخرین چیز زندگی، حتی لحظه های ساده معمولی که زود دلمان تنگ می شود.
در هر حال آرزو میکنم آخرین غم و مشکلات مردم بودن خبر کوله ببنده و راه گم کنه...
الهی هزار مرتبه شکرت🌹


















پی نوشت ١: امروز نمره پایان ترم آلی ٢ وارد شد. در کمال ناباوری شدم ١۵.٧
کمترین نمره ای که در طول این ۴ ترم داشتم هست...
پی نوشت ٢: امروز خبری درباره تغییر سلف و غذای دانشگاه خوندم. امیدوارم مشکل غذا حل بشه و کار به آشپزی نکشه.
پی نوشت ٣: تصمیم گرفتم شماره جدید نشریه بسیج دانشکده حقوق و علوم سیاسی که سردبیر و مدیرمسئولش هستم بنویسم. همه موضوعاتش هم سیاسی و انتقادات تند و به جا هست، فقط خواستم مستقیم اسم مسئولی نیارن.
پی نوشت ۴:ترم تابستان فیزیک ٢ رو برداشتم. برای قبولیش نیاز به دعای یک ایران دارم.
پی نوشت ۵: تصمیم داشتم چله سوره فتح بگیریم و چون استقبال نشد فردا باید به بچه ها پیام بدم لغو شد. البته میخوام ختم کل قرآن برای حضرت آقا انجام بدم. یا به تنهایی کل قرآن رو قرائت میکنم یا ١۵ جزء اول من و ١۵ جزء دوم بانو جان.
پی نوشت ۶: دوست دارم توی این تعطیلات کتاب علمی بنویسم و با نوشتن کتاب رمان و داستان متفاوته، واقعا نیاز به کمک و راهنمایی دارم. اگر بلدید یا کسی از بزرگواران رو میشناسید که توی این زمینه اطلاع داشته باشه، ممنون میشم راهنماییم کنید.
الهی شکر🌱
جمعه ٢۶ ام تیرماه ١۴٠۵ حوالی ساعت '٢٣:١٧
به وقت جوانی و شب های تابستان و باخت تیم ملی والیبال ایران از کرواسی