ویرگول
ورودثبت نام
🌱🌱🌱
🌱🌱🌱
🌱🌱🌱
🌱🌱🌱
خواندن ۷ دقیقه·۲ ماه پیش

قنات درون

گاهی بی دلیل خسته می شوم. مثل شیشه عینکم که گاهی هرچه تمیزش میکنم، باز لکه هایش پاک نمی شوند...

گاهی حتی بودن در فضای مجازی از حوصله ام بیشتر است. سارا زنگ زد اما حوصله صحبت نداشتم، مثل الان که نمی دانم چه مینویسم و یا چه میخواهم...

فقط میدانم انرژیم کم شده، مثل شارژ گوشی ام شده ام که وقتی به ٢٠% می رسد، هشدار قرمز می دهد...

آری، منم دلم می‌خواهد به همه هشدار قرمز بدهم. با یک سلام کوتاه خوشحالم کنند، حالم را بعدا بپرسند، روزگار به لطف خدا خوب است، یا بعدا برایتان تعریف می کنم.

اگر نمی خندم، غمگین و افسرده نیستم تنها بی حوصله شده ام...

اگر برای مدتی تنهایم بگذارند، بهتر میشوم. نشاط مرا فرا می‌گیرد و می توانم روزها با شلوغ کاری ها و شیطنت های همیشگی ام برگردم. فقط دلم یک خلوت دو نفره می خواهد، خودم با خودم...

دلم فکر کردن با خودم، به روزگار اندیشیدن می خواهد. مخصوصا این روزها که بیشتر از هرچیز دیگر، ذهنم مشغول است. مشغول آینده، تحصیل، شغل، بورسیه سازمان های مدنظرم، کنکور ارشد و کلی چیزهای دیگر.

باید تنها با خودم تک تک این گره ها را باز کنم، ذهن بیچاره را آرام کنم، گاهی متقاعدش کنم، گاهی نصیحتش کنم و گاهی پا به پایش بدوم.

گفتم ذهن...

ذهنم بسیار تلاطم است، همیشه دنبال بهانه ای برای فکر کردن می گردد. کاش میشد ذهن آدم ها هم به سرقت برود...

اما آنقدر خسته ام که حتی ذهنم دیگر فکر نمی کند. باید ته مانده های توانم را بچلانم بلکه آماده شوم برای دانشگاه. دلم برای برخی بچه ها تنگ شده. البته خودمانیم، دلم زیاد تنگ نشده همین که از احوال هم سراغ داریم کافی است...

اما خب حقیقتاً دلم برای آزمایشگاه، برخی اساتید بسیار تنگ شده. همین که فکر می کنم باید سر قولم بمانم و با دوقلوها بیرون بروم، مرا خسته می کند. چطور بگویم الان در لحظه هایی به سر می برم که حتی حوصله خودم هم ندارم.

در این دوسال زندگی خوابگاه، من و دوقلوها فقط یکبار باهم رفتیم بیرون. آن هم اول رفتیم.... و بازار، اذان مغرب هم خوابگاه بودیم.

دیگر اوقات مشغول درس بودیم، یا هرکس برای خودش در گوشی چرخ میزد. گاهی آن وسط هم چیزی بهم نشان می‌دادیم و می خندیدیم. چند باری هم که از درس فارغ بودیم، در محوطه جلوی خوابگاه همدیگر را به چیزی مهمان کردیم، شیرموز، کاپوچینو و حتی من چایم را می بردم و دور همی چایی مهمان هم می‌شدیم. شاید اوقات کسالت باری بنظر بیاید، اما هر سه مان حالمان خوب بود، لذت می بردیم. تنها آخر شب ساعت 11 انرژی مان گل می کرد و گرم صحبت از همه جا می‌شدیم.

ولی یک دوست و هم اتاقی خون گرم خوزستانی هم بود، که روحیاتش سازگار نبود. بیچاره آن اواخر می دیدم که چقدر با اوایل تغییر کرده. او از صبح تا شب کلاس‌ بود و از این تشکل به آن تشکل، از این مراسم به آن مراسم بود و وقتی می آمد کلی پرانرژی و می‌خواست برایم همه چیز را تعریف کند. ماشاءالله مثل خودم خیلی خوش تعریف بود. هرچه نگاه ساعت می کردم، دفتر و کتابم را ورق میزدم حواسش نمی شد که من یا درس دارم یا بی حوصله ام.

این سکوت اتاق او را اذیت می کرد. دختر خیلی خوبی بود. هنوز هم آن دوستی مان پابرجاست، اما خودم پیشنهاد دادم که ترم جدید از اتاق برود، خودش هم همین تصمیم را داشت. گاهی که می آمد به ما سر می زد چقدر پرانرژی تر از قبل بود.

حالا یک هم اتاقی مهربان بوشهری داریم که از ماهم ساکت تر است. گاهی اتاق در سکوت محض فرو می‌رود. ما حالمان خوب بود، واقعا شاد بودیم و از بودن کنار هم لذت می بردیم. واقعی می خندیدیم نه تصنعی واقعی ابراز ناراحتی و اضطراب می کردیم.

این روزها دلم همان سکوت را می خواهد. هرچند ظاهر ماجرا حفظ میکنم، اما واقعا از درون خسته و بی حوصله ام، آن قنات انرژی ام خشک شده. نیاز به باران سکوت و کمی تگرگ تنهایی و رعدوبرق کنکاش کردن با خود نیاز دارد. اگر رهایش کنند خیلی زود این قنات پر از آب می‌شود.

یادم می آید ترم اول دانشگاه، اتاق مان هشت نفره بود، بچه ها بسیار شلوغ و پر سر و صدا. در آن خوبگاه بزرگ، اتاق ما معروف بود، مایه ی اعتراض دیگران شده بود. من و دوقلوها از همان جا با هم هم اتاق بودیم.

مدتی سردرد های عجیب و بی دلیل مرا رها نمی کرد. تصمیم گرفتم بعد از کلاس در محوطه خوابگاه بمانم تا بچه ها بروند کلاس‌ و اتاق آرام باشد، وقتی هم می آمدند مشغول درس می شدم. دیدم آن سر درد ها تمام شدن، بهتر شده ام. حتی خوش اخلاق تر...

آری الان نیاز به همان خلوتی دارم.

می دانم زیاد نوشتم و بیهوده، اما ذهنم آرام تر شد.

دیگر میخواهم بخوابم تا عصر بروم برای خرید...

الان صدای الاغ یکی از اهالی بلند شد، لابد او هم تایید می کند که بروم...

خب حالا که تصمیم گرفتم ادامه ماجرای امروزم را ثبت کنم، منتظرم ساعت '٢٣:٠٧ شود و نهایت به مدت ده دقیقه بنویسم.

عصر حوالی ساعت ۵ من و بانوجان راهی شهرستان شدیم. ابتدا وارد مغازه ای شدیم تا دمپایی مدنظرم را بخریم، آخر داشتن وسواس در زندگی خوابگاهی مشکل است. آن چیزی که میخواستم پیدا نشد، نمونه ها قدیمی بود. برای دیوار کنار تخت خوابگاه چیزی خریدم این هم از وسواسی ام بود. همان طور که مشغول انتخاب بودیم، تند تند صفحه گوشی را نگاه می کردم شاید اطلاعیه دانشگاه منتشر شود. بله اطلاعیه اومد و کلاس‌ ها با یک هفته تاخیر شروع می شود. از ٢٨ شهریور موکول شد به ۴ مهر...

سپس از عطاری اسطوخودوس، آویشن، فلفل سیاه، گل گاو زبان، برگ مو، پور سوخاری، لیمو امانی و هل خریدیم...

آخه چایی با طعم اسطوخودوس و هل بی‌نظیره.

خانم فروشنده وقتی متوجه شد دانشجو هستم، گفت پس حسابی آشپز شدی. نمی‌دونست بین دوستام معروفم به بی هنری و میدونن که از آشپزی خوشم نمیاد. توی خوابگاه فقط چندبار همبر و ناگت سرخ کردم، چندباری هم غذاهایی که بانو جان برام میذاشت رو گرم کردم. حتی نمیخواستم گرم کنم ولی اینقدر بانو ازم قسم و قول گرفت که مجبور شدم.

حتی یه تخم مرغ تا حالا درست نکردم...

فقط خوب بلدم چایی دم کنم، دمنوش درست کنم و عرقیجات رو بدون شکر و بدون مخلوط کردن با آب به دیگران تعارف کنم و از طعم فوق‌العاده شون بگم.

بعد از اون چندتایی خرید انجام دادیم و راهی خانه شدیم.

دوست خوزستانیم زنگ زده بود و نمیتونستم جواب بدم. قبل از اینکه اینا رو بنویسم یک ساعت صحبت کردیم و چقدر رر ذکر خیر دولت شدیم.

البته شهرستان که بودیم زنگ سارا زدم برای اینکه متوجه بشم آیا اطلاعیه درسته یا نه. بهم گفت گواهی نامه قبول شده و مسئولش همه دخترا رو قبول کرده و به اجبار چندتایی از پسرا رو رد کرده جز دو سه نفر...

الان اهنگ علیرضا افتخاری داره توی گوش هام پخش میشه:

بی تو ای آرام جان

شعله دارم بر زبان

روز و شب سوزم ز داغ زندگی

تا بیفروزی چراغ زندگی

من جدا از کاروان

مانده ام از همرهان

بر سراب آرزو دلبسته ام

ساعت هم شد '٢٣:١٩

الهی هزار مرتبه شکرت 🌹

پی نوشت١: سال ١۴٠٣ دقیقا ٢۴ ام شهریور اینجا شروع کردم به نوشتن. قول داده بودم از هر موضوع سیاسی دوری کنم. تنها جایی باشه که فقط برای خودم یه گوشه بنویسم و از حواشی دوری کنم.

دوسال میگذره. دغدغه ها و اهدافم کلی تغییر کرده.

امیدوارم همون طور که خدا یهویی منو وارد این مسیر کرد، مابقی اش هم منو یهویی وارد مسیرهای خوب و پر خیر و برکت کنه.... همین طور دیگران رو. نمی دونم چی برای زندگی قراره رقم بخوره، برای همین همه اش رو امانت می‌سپارم به خود خدا چون بهترین امانت دارها هست

پی نوشت ٢: امروز قبل از ظهر خاله ص... اومد خونه و کار من داشت. با خودم گفتم یاللعجب یعنی چی کارم داره؟ بنده خدا با امروز کلا دوبار خونه ما اونده. از بستگان دور هستن. میخواست بگم چطور شد رفتم این دانشگاهی که درس میخونم تا به دختر برادر زاده اش بگه.

پی نوشت٣: امتحان فیریک رو ٢٠ شدم. معدل کل این چندتا ترمم شده ١٨.٧۴

به لطف خدا رتبه ام از رتبه دوم به رتبه اول ورودی هامون رسیدم.

پی نوشت ۴: مهربان جان از دیروز رفت تب.... و امیدوارم به سلامت برگرده. و دلم تنگ شده

پی نوشت ۵: برای سلامتی و شفای حال همه مردم دعا میکنم. و امیدوارم خدا به دل همه مریض دارها آرامش عطا کنه. اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم

چیزهایی که از عطاری خریدیم
چیزهایی که از عطاری خریدیم
اول از هر چیز از افرادی که دارن این تصویر رو میبینن، بابت اینکه ممکنه چندش باشه معذرت میخوام. خب ثبت خاطره هست دیگه... من هم مارمولک ها رو دوست دارم هم این حشره لاغر رو. اصلا هیچ وقت فکر نمی کردم این حشره با این ریخت و ظرافت، یه مارمولک بدبخت رو بخوره. دیروز اتفاقی بانوجان دید. محل وقوع حادثه کنار انباری هست که یه تیکه از سرامیکش کنده شده.
اول از هر چیز از افرادی که دارن این تصویر رو میبینن، بابت اینکه ممکنه چندش باشه معذرت میخوام. خب ثبت خاطره هست دیگه... من هم مارمولک ها رو دوست دارم هم این حشره لاغر رو. اصلا هیچ وقت فکر نمی کردم این حشره با این ریخت و ظرافت، یه مارمولک بدبخت رو بخوره. دیروز اتفاقی بانوجان دید. محل وقوع حادثه کنار انباری هست که یه تیکه از سرامیکش کنده شده.

این گل رو دیروز بانوجان برام چید
این گل رو دیروز بانوجان برام چید

این عکس برای حدود یکی دوماه پیش هست. قمری ها اینجا تخم گذاشته بودن. ولی چون نزدیک در ورودی حیاط بود و پر رفت و آماد دیگه رفتن و برنگشتن. احتمالا خودشون دوباره اومدن توی سبدی که دوسال پیش در بالکن نصب کرده بودیم. و چند روز پیش دوتا بچه قمری پرواز کردن...
این عکس برای حدود یکی دوماه پیش هست. قمری ها اینجا تخم گذاشته بودن. ولی چون نزدیک در ورودی حیاط بود و پر رفت و آماد دیگه رفتن و برنگشتن. احتمالا خودشون دوباره اومدن توی سبدی که دوسال پیش در بالکن نصب کرده بودیم. و چند روز پیش دوتا بچه قمری پرواز کردن...
خیلی دوستشون دارم.
خیلی دوستشون دارم.
....
....

الهی شکر 🌱

سه شنبه ٢۴ ام شهریور ماه سال ١۴٠۵ حوالی ساعت '٢٣:۴٢

به وقت سکوت اتاق و صدای کم تلوزیون از سالن و حالا آهنگ علیرضا قربانی:

صدا بزن که سکوت جهان تمام شود

علیرضا قربانیفضای مجازیکنکور ارشد
۱
۰
🌱🌱🌱
🌱🌱🌱
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید