زن را بنویسید آرام، زن را بنویسید با ناز و لطافت...
زن یک جهان فلسفه است، یک جهان عشق است و معنا...
زن همان نسیم بهاری است، همان خنکای دلنشین صبح زود...
زن همان عطر بابونه است، صدای دلنشین آب جاری است...
گاهی روح یک زن، همان غروب کنار ساحل است، سوت خسته قطار، بال زخمی یک پرنده است...
گاهی روح زن نیز، همان صدای خنده های از ته دل یک کودک است، همان طعم بستنی یک عصر تابستان است...
سکوت زن یک جهان سخن نهفته است، محو شدن آن خط لبش فرسنگ ها فاصله است...
زن همان مرغ مهاجری است، که اگر کوچ کند از دنیای احساس کوچ می کند...
او به لبخند زنده است، به نوازشی کوتاه و نفس گیر...
به همان لحظه گذرا خیره شدن به چشمانش نفس می کشد...
شادابی اش به سادگی یک پچ پچ عاشقانه در خلوت است...
با آغوشی گرم، ساز می زند با نگاهی پر شوق، می رقصد...
قلبش همان انارهایی است که اگر ترک بخورد، ردش تا ابد خواهد ماند...
قلمِ تنهایی او، یعنی رخت بستن از جهانی گرد و غبار...
باید شبنمی شد بر روح لطیفش، تا بارانی شود بر شیشه بخار گرفته زندگی...
زن اگر خاموش شود، پایان قصه ها به سر نخواهد رسید...
زمانی جهانش خاکستری است که خط گوشه لب هایش محو شود...
در جهان زن، خار و خاشاک جایی ندارد، کویر ردی ندارد...
امان از روزی که او را در کویر خشک و سوزانی بکارند و با خار های بی رحم آشنا شود...
روزگار زن ها را پیر نمی کند، بلکه بی مهری است...
برای او جهان گلدان سفالی شکسته است، که اگر بذر محبت کاشته شود، رنگ و لعاب می گیرد...
دریابید لحظه های نوشیدن یک چای ساده با زن، لحظه های بوییدن عطر ریحان و قدم زدن با او...
برایش خاطره سازی کنید با نشستن میان چمن ها، تماشا و چشیدن طعم یک هندوانه...
زن ریحانه است، ظریف است و دلخواه...
او را با محبت باید آبیاری کرد، سایه بان عشق شد بر سرش و تکیه گاه محکمی شد بر روح لطیفش...
با دستانی آرام باید او را لمس کرد و بویید...
زن شور است و شیرین، به کامش تلخی جای ندارد...
زن را بنویسید آرام، زن را بنویسید با ناز و لطافت...

الهی شکر🌱
یکشنبه ١٨ ام مرداد ماه ١۴٠۵ حوالی ساعت '١٨:۵٠
به وقت عصر و نسیم خنک و یک چای در سکوت حیاط...