سلام...
امیدوارم اندر احوالات این روزهاتون، احوال دلتون خوب باشه و دعاهاتون مستجاب درگاه حق...
قبل از اینکه بخوام از امروزم بنویسم، قصد دارم یکی از دیدگاه های شخصیم رو بنویسم و شما هم اگر مایل بودید، صادقانه نظرتون و احساس تون رو نسبت به این مطلب بنویسید...
ماجرا از این قرار هست که وقتی از سفر کربلا و اربعین صحبت میشه، قلبا طلب زیارت تنهایی برای خودم نمی کنم. چون هنوز بانو جانم کربلا نرفته. چطور میتونم تنهایی برم زیر قبه امام حسین، وقتی بانو جان قلبش از حسرت زیارت شکسته.
وقتی با دوستام صحبت میکنم، معتقدند اگر من برم زیارت میتونم اونجا دعا کنم تا روزی بانو هم بشه؛ حتی خود بانو جان هم با این عقیده من مخالف هست و صریحا نقد کرده. با وجود همه این ها من اولین زیارت کربلا رو بدون بانو نمی خوام یا بدون بانو برم کربلا در حالی که او هنوز نرفته...
خوشحال میشم نظرتون و یا حتی انتقاداتتون رو بدون تعارف اگر دوست دارید برام بنویسید...
خب حالا خاطره امروز...
صبح ساعت ۴، به همراه بانو جان بیدار شدیم و شروع کردیم به آماده کردن لقمه های نون پنیر و خیارسبز، آب و...
ساعت ۵ صبح حرکت کردیم تا بریم امام زاده شهرستان برای مراسم جا ماندگان اربعین، حرم تا حرم. با عمه ل... و بچه ها همسفر بودیم.
وقتی رسیدیم خیابان ها خلوت بود و هنوز مراسم شروع نشده بود. حتی موکب ها هم کسی نیومده بود و پارک بان های شهرستان مشغول جارو زدن بودن...
واقعا تلاش برای نخندیدنم خیلی سخت بود.
بالاخره وارد امام زاده شدیم، اولین بارم بود که اون ساعت صبح می رفتم دیدار آقا...
قرآن با صوت عبدالباسط در حال پخش بود...
وقتی وارد شدیم درب گلزار شهدا به سمت محوطه بیرون باز بود.
نسیم خنک صبح زود، هوای ابری، هوای تازه روشن صبح و سکوت میان مزار شهدا...
برای دقایقی تنها شدم، منو و آقا. شروع کردم به خواندن سوره یس و ملک... میان خواندن خانمی بر روی تمام مزارها گلاب می ریخت. گویی در بهشت بودم...
کم کم شلوغ شد و پس از خواندن زیارت عاشورا و مختصر روضه، پیاده روی شروع شد.
هوا عالی بود برای مسیر، زمین های خشک و زرد پس از برداشت گندم یک طرف مسیر بود و طرف دیگر سبز...
دلم می خواست می توانستم پرچم سرخ پیدا می کردم اما تصویر حضرت آقا روزی ام شد و در طول مسیر با این عکس ماجراهایی داشتم. خیس نشه، چیزی روش نریزه، چروک نشه، یه وقت نیفته و...
پسر بچه هایی بودن که داشتن موکب کوچک خودشون رو درست می کردن؛ یا خانواده هایی که مادر کالسکه کودکشون رو گرفته بود و پدر خانواده پرچم سبز رو بالا برده بود و در باد موج می خورد و خود نمایی می کرد.
دختر بچه هایی که سر پوشیدن یا نپوشیدن کفش توی عالم کودکی شون در مسیر با هم بحث می کردن.
عطر خوش گلاب و اسپند، بوی زغال، صوت نوحه، حال هر جامانده ای را جا می آورد...
به مقصد رسیدیم، حرم امام زاده دیگر...
موکب ورودی آنجا، مخلوط خیارسبز و دوغ داشت و غلغله ای شده بود.
رفتیم داخل و اونجا مزار هفت شهید دفاع مقدس پایین ضریح امام زاده بود.
من جدا از بانو جان و عمه، نزدیک در ورودی نشستم تا از هوای خنکی که می وزید نهایت لذت را ببرم.
همان جا زیارت اربعین را خواندم. خانمی کنارم داشت نماز می خواند و بچه ها برو بیایی داشتند.
موقع بازگشت هوا شدیدا گرم بود و امان از ذره ای ابر یا نسیم خنک.
تراکتور هایی کنار مسیر بودن که با وسایل سم پاشی شان، بر روی زائران آب می ریختند، تقریبا کنار هر موکبی بود. کوچک و بزرگ خودش را از این آب محروم نمی کردند. علی الخصوص بچه ها خیلی ذوق می کردن...
در مسیر بازگشت، نزدیک یکی از همین تراکتورها، مدیر مدرسه ابتداییم را دیدم و به گرمی احوالم جویا شد و بعد از یازده سال همچنان من رو به خاطر داشت...
به هیچ موکبی برای آب خنک و شربت، نه نمی گفتم. من که شربت دوست ندارم، امروز انواع شربت ها رو نوشیدم، از شربت آبلیمو گرفته تا شربت خاکشیر و تخم شربتی و....
تنها شربت با طعم آلبالو امتحان نکردم...
امروز اولین باری بود که در محیط عمومی قاچی از هندوانه های موکب ها بر داشتم. گرچه کمی معذب کننده بود و هنداونه نیمه گرم، اما مزه داد.
هیچ گاه در صف موکبی نمی ایستم و اگر تعارف کنند یا خلوت باشد چیزی بر می دارم.
تقریبا موکب آخری بود، که بچه ها رفته بودن صف برای گرفتن سیب زمینی سرخ کرده و ما هم در انتظار اونها، چای داغ می خوردیم. به جز یک لیوان چای در آن هوای گرم، ظرفیت یک چای دیگر هم داشتم...
بالاخره بعد از یکسال انتظار، اربعین امسال و پیاده روی حرم تا حرم، روزی ام شد تا با بانو جان همراه شوم و جای همیشه بهار و مهربان جانم سبز...
سال گذشته بخشی از مسیر رو به نیت حضرت آقا می رفتم، اما امسال من بودم که جامانده از قافله عشق بودم...
خستگی شیرین پیاده روی جز با چای از تنم خارج نمی شد...
مثل همیشه برای همه دعای سلامتی و شفای بیماران و عاقبت بخیری دارم.
الهی هزار مرتبه شکرت🌹
الهی شکر 🌱
سه شنبه ١٣ ام مرداد ماه سال ١۴٠۵،حوالی ساعت '٢۴:٠٣ به وقت سکوت و نوحه ای غم شیرینم...
