ویرگول
ورودثبت نام
🌱🌱🌱
🌱🌱🌱
🌱🌱🌱
🌱🌱🌱
خواندن ۵ دقیقه·۱ ماه پیش

اندر احوالات این روزها...

واقعا مدتی هست که مغزم و هوش و حواسم درست کار نمیکنه. سوالی رو چندبار میپرسم، دیر متوجه میشم که چی شده یا چی رو باید یادم بمونه.

انگار مغزم رفته تعطیلات، حتی عادی ترین مسائل رو یادم میره. مثلا دایی ح...ت پرسید ترم چند هستی؟

واقعا یادم نمیومد، مردد بودم. یا مثلا ساعت '١٨:۵٠ رو، من '٢٢:٣۵ دیدم.

چقدر عجیب شدم، فقط باید مراقب باشم از روی حواس پرتی کار اشتباهی انجام ندم. البته میدونم اینا موقته و باید با تلاش و کار کردن روی خودم، اوضاعم بهتر بشه.

اما واقعا میفهمم که بزرگ شدن چندان خوب هم نیست، مثلا دلم میخواد بغض این اواخر رو بلند در آغوش بانوجان گریه کنم. ولی اونقدر دختر بزرگی شدم که باید مراقب احوال و روحیات بانوجان باشم، با شوخی و مسخره بازی هام محیط رو آروم کنم. یا دلم میخواد کنار مهربان جان گریه کنم، اما میدونم حال اونم این روزها خوب نیست. غم و دلتنگی به جانش افتاده. همیشه بهارم...

همیشه بهار من، با وجود اینکه از من کوچکتره اما خوب بلده حالم رو خوب کنه، صحبت میکنیم و آروم میشیم. اما اونم چه گناهی داره که در کنار دغدغه هاش، حس و حال عجیبی که مطمئنم اونم در حال تجربه هست، با حال بدی هام اذیتش کنم.

ولی دلم میخواد تمام ترس ها و استرس ها و نگرانی هام رو، مثل بچگی هام گریه کنم. دلم میخواد پشت سر یکی مثل اون بچگی ها قایم بشم، فرار کنم از فکر و خیال، فرار کنم از غصه و نگرانی و ترس.

دیشب از تاریکی میترسیدم، یعنی اون تاریکی برای سینه ام سنگینی می کرد. دوست داشتم یکی رو بیدار کنم و بعد منو کنار خودش، زیر پتو پنهان کنه. دست توی موهام کنه و بخوابم...

اما هر چه بزرگتر میشم، میفهمم باید خواه‌ ناخواه محکم باشم، حتی شده تظاهر به محکم بودن کنم.

خوب میدونم هنوز بزرگ نشدم، هنوز از خیلی چیزها و احساسات میترسم. هنوز مثل بچگی هام، ظهرهای جمعه بهم استرس میده.

کاش میتونستم مغزم رو یه جایی، جا بذارم. اون موقع حتی دنبال المثنی هم نمی‌رفتم.

واقعیت اینه که دوست ندارم صبح ها زود بیدار بشم. به خاطر کلاس‌ های ساعت ٨ صبح، ناچارم ساعت ۶ بیدار بشم. اون صبح ها توی خوابگاه، خیلی برام دلگیره. دلشوره میگیرم، حس استرس و بدی سراغ میاد. خودمم نمیدونم چم شده، یا چرا اینجوریم.

این چند روز خوابگاه واقعا ناخوش احوال بودم، سرماخوردگی بدی بود. استخوان درد، کوفتگی و...

اون چند روز دلم میخواست یکی تمام کارهام رو انجام بده و من فقط بخوابم. اما باید با حال بدم، لباس و ظرف میشستم، سر ساعت داروها رو حواسم باشه بخورم. به موقع بیدار بشم تا دیر نکنم. حتی باید چای رو خودم دم میکردم. اونجا عمیقا به فکر بودم، شاید به ذهن شما هم رسیده باشه...

چهارشنبه عصر کلاسم تموم شد، موقع اذان مغرب بود. مهربان جان، شهر کار داشت و دنبال منم اومد.

یاد ترم اول افتادم که مدتی منو می‌برد شهر و آخر هفته ها بر می گرداند.

به روزگارم خوب نگاه کردم، بعد توی همون عصر و نزدیک به اذان در حد فاصله رسیدن مینی بوس؛ سرم رو روبه آسمان گرفتم و عمیقا گفتم: خدایا شکرت...

بله! کاش میتونستم مداد شمعی هام رو بردارم و کنار چراغ نفتی اون سالها می‌نشستم و فارغ از دنیای آدم بزرگ ها، نقاشی میکشیدم یا کتاب قصه هام رو بر می‌داشتم و همون طور که دراز کشیده بودم و پاهام رو در هوا بازی میدادم، قصه ها رو میخوندم.

اصلا کاش فردا باید تحقیق علوم تحویل میدادم و امتحان ادبیات داشتم...

ولی خود خدا هم میدونه، که بابت این روز، بابت این لحظه ها هزاران بار شاکرش هستم. همین که بانوجان و همیشه بهارم کنارم هستن، صدای مهربان جان رو شنیدم....

امروز به خدا گفتم، پناه میبرم به خودت از هر تقدیری که خودت برام رقم زدی. پناه میبرم به خودت از اون لحظه هایی که سینه ام سنگینی و دلتنگی و بی تابی میکنه...

پناه می برم به خود خدا برای تمام لحظاتم.

الهی هزار مرتبه شکرت

به وقت نماز مغرب...
به وقت نماز مغرب...

به وقت عصر جمعه... در مدت این دوهفته گل های باغچه، غنچه کردن، باز شدن و من نه متوجه شدم و نه فرصت کردم خوب نگاهشون کنم و لذت ببرم. بابت همه چیز الهی شکر.
به وقت عصر جمعه... در مدت این دوهفته گل های باغچه، غنچه کردن، باز شدن و من نه متوجه شدم و نه فرصت کردم خوب نگاهشون کنم و لذت ببرم. بابت همه چیز الهی شکر.

پی‌نوشت ١:عصر ساعت ۴ بلند شدم و اول رفتم حیاط و آبی به صورتم زدم، و بعد به همراه بانوجان و همیشه بهار، چایی خوردیم و درباره انتخاب رشته و کد رشته محل هایی که برای همیشه بهار زده بودم، بحث کردیم. در آخر کمی چرخی در اینستا زدیم که راننده سرویس تماس گرفت برای فردا صبح. و بعد هم دم غروب توی حیاط رفتیم. چقدر با همیشه بهار عکس گرفتیم.

پی نوشت ٢: عمه ز... زنگ زد و می‌خواست درباره کتابی که تابستان سال گذشته باهم بحث کرده بودیم رو اسمش بهش بگم.

پی نوشت ٣: شام بانوجان لقمه گرفت و منم روی اپن نشسته بودم داشتم به وقت ایران نگاه می کردم. ببینم جنگ میشه یا نه. آخه برای ادامه دانشگاه همه چیز وابسته به جنگ هست.

پی نوشت ۴: بالاخره توی حذف و اضافه دوشنبه هفته گذشته، تربیت بدنی برداشتم. سالنش خارج از دانشگاه هست و شانسی که آوردم با دوست خوزستانیم، باهم هستیم. ان شاء الله این درسه هم بخیر بگذره.

پی نوشت ۵ : امشب به همراه همیشه بهار و بانوجان یک دست..... بازی کردیم و چندباری هم من و همیشه بهار تنهایی. چای بانوجان مزه داد، خدا رو شکر.

پی نوشت ۶: خیلی بی انگیزه و بی هدف شدم برای رشته و درس هام. حتی این دو هفته اصلا درس نخوندم، هرچند که کلی برنامه داشتم. امیدوارم زودتر از این حال بیام بیرون. کلی بی هدف شدم و دیگه درس و دانشگاه برام لذت نداره، فقط انگار سده سوهان روح. صبح زود بیدار شو، عصر برگرد خوابگاه. کمی جمع و جور کن و بعد هم خسته و کوفته بخواب... ان شاء الله برگردم مثل گذشته.

پی نوشت ٧: برای ریا میگم، بعد از نماز مغرب و عشا دعای توسل دوست داشتم بخونم و بعد از کلی وقت خوندمش. تصمیم گرفتم بعد از مدت ها دوباره عیقیم رو دست کنم. چون لاغر تر شدم، نگران بودم از دستم بیفته. اما سر ماجرایی( برای اینکه خودم یادم بمونه: دوقلوها، سرکه، کاسه حکاکی شده از دعا، لگن و....) پوشیدم.

پی نوشت ٨: اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم

الهی شکر 🌱

جمعه ١٧ ام مهر ١۴٠۵، حوالی ساعت '٢٣:١۴، به وقت خواب در اتاق من

حواس پرتی
۱
۰
🌱🌱🌱
🌱🌱🌱
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید