دیروز حوالی ظهر، در هوایی که پاییزی شده و خنکایی که انگشتان را قلقلک می دهد با وسواس تمام خیارسبز ها را خورد می کردم. با هر ضربه به خیارسبز بیچاره، به گذشته بیل می زدم. یادم آمد آن عصر بهاری چندسال پیش را...
در اتاقی که پنجره روبه حیاط دارد، کنار تختم نشسته بودم، کلافه از اوضاعی که نمیدانستم چطور باید خودم را نجات دهم. نسیم بهاری آن روز با عطر بهارنارنج های حیاط، روی گونه ام نشست. چشمانم را بستم، موهایم در صورتم تاب می خوردند و من برای لحظه ای خودم را در دستان نسیم رها کردم...
کتاب درسی زیست را که سوهان روحم بود بستم. آخر عذاب الهی بود، اشتیاقم را کور می کرد...
در آن عصر و نسیمی که مرا مست و مدهوش کرده بودند، تصمیمم را گرفتم. چندساعتی را برای حال خودم میخواستم باشم...
تدریس یکی از مباحث گسسته رشته ریاضی فیزیک را دیدم. با ماتریس های ریاضی ، منم از ماتریس زیست خارج می شدم. گویی حال بدم مثل گسسته، از هم می گسست...
بعد از آنکه با شوق جزوه گسسته را نوشتم، ۶٣ سوال سخت را در مدت کوتاهی حل کردم. برایم لذت بخش بود که ۶٠ تا را درست حل کردم، در حالی که از حل یک سوال زیست عاجز بودم...
آنجا بود که بند دلم را روی کاغذ باز کردم.
آری من برای درس زیست، نامه نوشتم!
اولین بارم بود که آنقدر بی پرده زبان به گلایه گشودم.
حال آن نامه را بدون هیچ ویرایشی برایت اینجا به یادگار می گذارم. میدانم تو هم مثل اکنون، آن روز را خوب با جزئیاتش به یاد خواهی داشت.
زیست عزیزم سلام. تصمیم گرفتم برای اولین بار با تو درد و دل کنم و واقعیت هایی بهگوش جانت بگویم. من سه سال با تو دبیرستانم را گذراندم، چه امتحان هایی که بر سر تو در مدرسه ندادم.
اما من هیچگاه به تو علاقه مند نشدم. عزیز جانم، هیچ گاه نتوانستم تو را با جان دل بخوانم... خوب می دانی و خوب می دانم که به یاد داری سال یازدهم را، وقتی برای اولین بار مدیر مدرسه خواست تا به دفتر بروم و پاسخ دهم که چرا نمره تو در کارنامه ام، پایین ترین درس است. چرا از نمره 20 سال دهم رسیدهام به نمره 17 در یازدهم... پاسخ این سوال را باید به مدیر پاسخگو می بودم. راستش از حق نگذریم خانم معلم تو را خوب به من نیاموخت و هربار از بخش هایی از تو سوال می کردم، یا واضح برایم توضیح نمی داد یا با سردی و بی حوصلگی جوابم را می داد. که هربار در دلم خودم را دعوا می کردم که چرا تو دوباره سوال پرسیدی؟ یا گاهی آن دوست پرمدعایم از آخر کلاس با غرور هرچه تمام، پاسخم را می داد و حرصم می گرفت، و حتی طلبکار هم بود.
سال دوازدهم که کلا کرونا بود و به علت یک سری اشتباهاتم تو را اصلا نفهمیدم، اما راستش را بخواهی دیگر سال یازدهم نچسب شده بودی و بسیار خشک و جدی...
در سال دهم اندکی به دلم نشسته بودی، با تو از لایه های لوله گوارش گذشتم، و مسیر دهان تا روده را با تو طی کردم. با تو شش هایم را پر و خالی می کردم و حبابک ها را بر سر نایژه بازی می دادم. با تو مسیر قلب را گذراندم. پوم تاک هایت، مرا با تیک تاک های ساعت کلاس همراهی می کردند. تو برایم از قلب عاشق ماهی و قورباغه در آب های شور و شیرین گفتی. با تو کلیه ها را دیدم و هرم هایش، مرا یاد هرم های مصر می انداخت. تو از ریشه های هوایی برایم گفتی. از شَته بیچاره ای که با آن سرعت حرکت مواد در ساقه را می سنجند.
در یازدهم برایم از مغزی گفتی که دائم حرف از منطق می زند و نهی هایی به قلب عاشق سال دهم می کند. برایم از گره های عصبی حشرات و لرزش هیدر گفتی. از چشمانی سخن گفتی که باید خوب بازشان کنم تا گیرنده های مخروطی بتوانند خوب کار کنند که مبادا خطایی کنم... از پیر چشمی سخن گفتی، بی آنکه بدانی من با تو چشم هایم ضعیف شده اند. و از تصویر شطرنجی ای سخن گفتی که پروانه مرا آنگونه می بیند.
برایم از گوش و پرده اش گفتی، از اسکلت ماهیچه های مرد اول فصل گفتی. و از بازو های وزنه برداران و شناگران مدال آور سخن گفتی.
برایم از عشق سخن گفتی، آنگاه که هورمون
اکسی توسین ترشح می شود و آدرنالین نیز کلیه را نیشگون می گیرد و دوپامین، مغز را مست عشق می کند.
برایم از هورمون ملاتونین گفتی که در ظهر به حداکثریت خود می رسد. داشتی عاشقم می کردی با این هورمون ها، که دستم را گرفتی برایم از ایدز گفتی. از اینکه سه خط داری برای برقراری ارتباط با تو، از گلبول های سفیدی که رخت پوش لباس عروس هستند و درشت خوارهایی که لقمه های بزرگتر از دهانشان برمیدارند. هنوز از فکر سلول های خاطره ات بیرون نیامده بودم که مرا هل دادی در دنیایی از کروموزوم های خواهری و کروموزوم هایی که تک فرزند اند. و تنها برایم از طناب دار دنیایی گفتی که دو دور به دور گردن هیستون های بیچاره، پیچیده بودند. برایم از میتوز و میوز گفتی و چقدر دیر یاد گرفتم شان. غم ایدز فصل قبل کم بود، غم سرطان هم به جانم انداختی. و قرنیه فصل های ابتدایی ات با اشک چشمانم شست و شو یافت، آنگاه که فصل را با سندروم دوان تمام کردی...
اما با وعده وعیدهای پوچت مرا به فصل تولد و زاد و ولدهای دوقلوها و تک قلوها وارد کردی...
فصل ملاقات دو سلول خاص که هر دانش آموزی را از سر کنجکاوی پای این فصل می نشاند، و درمیان صحبت های معلم وقتی برای آب خوردن هم نداشت. و این فصل، فصلی بود برای پرسش سوالاتی از سر کنجکاوی. برایم از رقص ماهی ها در اعماق آب های بیکران تا کانگورو نیمه متولد شده گفتی.
همان طور که در حال بررسی رادیولوژی نوزادی در شکم بودم، مرا راهی فصل قلمه زدن و گرده افشانی کردی. از بوسه مگس ها و خفاش ها بر جان گل و درختان سخن گفتی. از دانه کال موز و نارگیل گفتی. برایم از گلبرگ های شکوفه گیلاس سخن گفتی که همیشه در خیالم دوست دارم لحظه عاشق شدنم، شکوفه هایش بر سرم ببارند.
در دوازدهم دیگر جدی تر شده بودی. برایم از ایوری و استرپتوکوکوس نومونیایی سخن گفتی که دقایقی تنها مشغول تلفظ این باکتری بودم. از حمله باکتری ها به شش بی جان موش های بیچاره گفتی. برایم از رشته های دنا و رنای باکتری هایی سخن گفتی که خود باکتری زبان بسته هم نمی دانستند.
برایم از ژن هایی گفتی که ممکن است از هفت آباء و اجدادم در کن وجود داشته باشد که گاهی مرا میراث خود می کنند؛ مثل چپ دست بودنم که نمی دانم کدام اجدادم این ژن را برایم به ارث گذاشته است که تنها قسمت من شده.
و اما زیست عزیزم، دیگر ندانستم مابقی دوازدهم را چه گفتی. چون دیگر مثل کاکتوس ته باغچه برایم ناخوشایند بودی، و خارهای کوچکت نمی گذاشتند از همراهی با تو لذت ببرم. و دیگر سرد و بی رمق شده بودی، انگار خودت هم بعد از سه سال خسته بودی و جانی در بدن نداشتی.
برایت نوشتم از خوشی ها و ناخوشی هایت گفتم. اما عزیز جانم، زیست دبیرستانی من...
من هیچگاه برایت اکسی توسین ترشح نکردم، و دوپامین های مغزی ام موقع خواندنت به کمترین حد خود می رسیدند. برایم لذتی نداشتی.
اما سه سال دبیرستان و دوسال پسا دبیرستان، با تو بودم اما نتوانستی مرا عاشق خود کنی.
اما همچنان مثل ادریسی هایت در قلبم ریشه داری و مثل رنگ داوودی هایت در گوشه قلبم می درخشی، ولی مثل خزه هایت ریشه ای در قلبم نداری...
الهی هزار مرتبه شکرت 🌹
پینوشت : غذای امشب که افتضاح درست کردم. زردچوبه ها یک طرف برای خودشون سوخته بودن، سیب زمینی ها یه طرف دیگه، روغن هم اصلا نمیدونم چه خاصیتی داشت. فکر کنم موادش خوب نبودن، احتمالا روغنش تقلبی بوده.










الهی شکر 🌱
پنجشنبه ١٩ ام شهریورماه ١۴٠۵، حوالی ساعت '١:۴٣
به وقت یک قوری چای دم کرده همیشه بهار و اهنگ غزل بخونم غزل تویی...