ویرگول
ورودثبت نام
میرعلیرضارنجبر
میرعلیرضارنجبر
میرعلیرضارنجبر
میرعلیرضارنجبر
خواندن ۳ دقیقه·۶ سال پیش

کاش می شد به عقب برگشت ...

دیشب مادرم رفت . برای همیشه . کاش می شد ... کاش می توانستم با او خداحافظی کنم . می گویند آدم

در لحظه ی مرگ ، تمام زندگی اش در چند ثانیه ، از کودکی تا پیری ، از مقابل چشمانش می گذرد .

اکنون برای من همین لحظه است . نمی دانم شاید هم مرده ام ...

خودم را دیدم که به هفت سالگی برگشته ام . مادرم پشت سر هم لقمه های نان و پنیر و گردو را در

دهانم می گذاشت .

- مامان سیر شدم دیگه ...!

+ همین یکی

همین یکی ها بعضی وقت ها می شد ده تا ! لباس هایم را تنم کرد و با هم به سمت مدرسه رفتیم .

وقتی به مدرسه رسیدیم و بچه های دیگر را با مادرشان دیدم خجالت کشیدم . همه ی مادرها

جوان بودند ولی مادر من ...

- مامان میشه بری خونه ؟؟ موقع برگشتن هم خودم میام

+ چشم پسرم

هیچ چیز نگفت فقط من را بوسید و رفت . اکنون که فکر می کنم می بینم آرزوی کودکی ام به بزرگ

ترین حسرت زندگی ام تبدیل شد . هنگام برگشتن از مدرسه تنها بودم البته فکر می کردم تنها هستم .

مادرم از پشت مراقبم بود .

چند سال بعدتر خودم را در لباس سربازی دیدم . هفته ای یک یا دو بار حوالی ساعت 5 عصر با

تلفن کارتی پادگان به مادرم زنگ می زدم . او را در خانه دیدم که پای گوشی تلفن نشسته است .

ساعت حوالی چهار و نیم بود . تا ساعت هشت شب که زنگ زدم از پای گوشی تکان نخورد . وقتی با

صدای دلواپس دلیل تاخیرم را پرسید جواب من با بی حوصلگی این بود . فراموش کردم ...!

قفل گوشی ام را باز می کنم . خواهرم آخرین فیلمی را که از مادرم ، قبل از رفتن به اتاق عمل ، گرفته

برایم فرستاده است . جرات باز کردنش را ندارم . بالاخره دلم را به دریا می زنم و فیلم را پخش می کنم.

فیلم بلندی نبود . شصت و هشت ثانیه . بارها و بارها این شصت و هشت ثانیه را می بینم . نمی دانم چرا

هر بار که می بینم اشک هایم بیشتر از قبل روی صورتم جاری می شود . دکمه ی توقف را می زنم .

کاش الان که این دکمه را زدم زمان از حرکت می ایستاد و مرا به جایی می برد که مادرم آن جاست ...

سرم کمی سنگین شده است . دیگر نمی توانم چشم هایم را باز نگه دارم ...

باورم نمی شود . در کنار مادرم هستم . از خوشحالی فریاد می زنم . پرستار با عجله می آید و به من

تذکر سفت و سختی می دهد . مادرم را در آغوش می گیرم . دست راستش خیلی وقت بود که می لرزید.

در دستم می گیرم و بوسه بارانش می کنم . مادرم زیر لب قربان صدقه ام می رود . سرم را روی پایش

می گذارم و او با مهربانی نوازشم می کند . هر از گاهی سرم را بلند و نگاهش می کنم تا خیالم

راحت شود که خواب نیستم . نه واقعا خواب نیستم ...

از خواب می پرم . تمام لباسم از عرق خیس شده است . سراسیمه دنبال گوشی ام می گردم . بالاخره

پیدایش می کنم . با عجله فیلمی را که خواهرم فرستاده بود ، پخش می کنم . قلبم دارد از جایش کنده

می شود . می ترسم دکمه ی توقف را بزنم و به آن جا برنگردم . این بار دستان من است که می لرزد .

چشمانم را می بندم و دکمه ی توقف را می زنم . بعد از چند ثانیه به آرامی چشمانم را باز میکنم ، ولی

کاش هیچ وقت باز نمی کردم . هیچ وقت ...

@روایتگرباش

روایتگرباشموبایلویدئوداستانعکس
۲۳
۱۱
میرعلیرضارنجبر
میرعلیرضارنجبر
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید