عمو جواد من-ادم چاق وقد بلندیه با دست های ستبر و سیبیل های چخماقی. از اون مرد هاست که دوست داری تکیه کنی روی شانه های نیلوفرینش. هر جا کم بیاری دقیقا عمو جواد برای کمک همون جاست.هر وقت گیر و گرفتی داری یا سوال بی پاسخی- و بخودت میگی ازکی بپرسم اولین کسی که یادت میاد عمو جواده- حریر اطمینان و ارامش خاطر- همیشه هم یک گزینه خوب توی استین داره-
دیدگاه جالبی هم داره میگه یا به کسی کمک نکن یا اگر کردی هیچ توقعی نداشته باش -همیشه هم یک مصرع از یک شعر را زمزمه میکنه که" عبادت بجز خدمت خلق نیست."
این اواخرعمو جان داشت میرفت یک مسافرت طولانی-گفتم عمو جواد این مدتی که نیستی اگر گرفتار شدیم راه و چاه را ازکی بپرسیم؟
خندید و دستی به سیبیل هاش کشید و چند تا موی سیبیل گذاشت کف دست ما و گفت هر وقت مشکلی بود هی نگو ازکی بپرسم- این ها رو اتیش بزن من ظاهر میشم. گفتم یا خدا مگه سیمرغی یا ققنوس عمو جان که ظاهر بشی. خندید و رفت با نگاهی پر از مهر...
اون روز شب شده و بنده زار و نزار اندوهگین و بی رمق رسیدم خونه- چای تلخی ریختم تنها- شمعی روشن کردم و در بد بیاری های زندگی غوطه ور بودم که ناگهان به یاد سیبیل های عمو جان افتادم. چند سیبیل عمو جان را روی شمع گذاشتم و سوزاندم. خبری نشد نه ققنوسی امد نه سیمرغ و کرکسی و نه عمو جواد ما.
فقط لبخندی روی لب ما نشست برای دقایقی.
بعد ها از عمو جواد پرسیدم رمز و راز چند تار سیبیل مبارک چه بود عمو جان؟ گفت اون روز با نامزدت بهم زده بودی و حال خوشی نداشتی- گفتم لبخندی روی لبات بیاد - اونها را که اتیش نزدی دیوانه جان؟ گفتم همون شب خاکسترش را هم به باد دادم عمو جان.
حکایت عمو جواد ما با سینه ستبرش و دستان پر توانش حکایت فرد بی رقیبی هست که باید شناختش.مثل بیمه های بی نظیری که باید از ازکی پرسید تا فهمید کدومشون مثل عمو جواده......