سلام غم های کوچک و بزرگ تا حالا به این فکر کردین که من موجود زنده ام؟ یا فکر کردین که اگه افسرده بشم دیگه نمیتونم ادم قبلی بشم؟به این فکر کردین که زیاد شدن غم ها منجر به خودکشی میشه؟! نه چون شما فکر نمیکین شما همیشه قلب آدم هارو به درد میارین براتون مهم نیست که چقدر زجر میکشیم چقدر گریه میکنیم قبول دارم باید برای هرخنده ای یه غصه ای هم باشه ولی اینقدر زیاد؟! وقتی میخندم گریه م میگیره وقتی به خودم فکر میکنم گریم میگیره ولی هیچ وقت هیچ وقت پیش هیچ کس درد و دل نکردم و نخواهم کرد، من عاشق هفت نفر شدم هفت نفری که اونقدر قوی بودن که من هیچ وقت نمیتونم مثل اون ها قوی باشم هیچ وقت من نمیتونم اونقدری قوی باشم ولی میتونم اونقدر راحت تظاهر به خندیدن و خوشحال بودن بکنم که هیچ کس نفهمه غمگینم :) هیچکس نفهمه قلبم زیر پاها له شده :) شکستنش :) نادیده ام گرفتن هیچکدوم از این هارو نفهمیدن :) من یک بچه ای بودم که مدادم به حیوانات فکر میکرد ولی الان شدم دختری که خنده هاشو سپر گریه هاش میکنه تا کسی نفهمه قلبش چقد ضربه دیده چقد شکسته شده... :)
حرف دلم زیاده زیاد تر از اونچیزی که فکرش رو بکنید :)
ممنون که متن رو مطالعه کردید :)
I Love so much BTS ♡