تا حالا احساس گمشدگی داشتی ؟
گمشده در مکان ، زمان ، خاطرات یا .....
من الان و در همین لحظه احساس گمشدگی میکنم .
میدونم کجام ولی در واقع نمیدونم کجام ، هدفهام رو میدونم ولی نمیتونم براشون کاری بکنم، دلم تنگ شده ولی دسترسی ندارم بهشون، از تنهایی لذت میبرم ولی الان خیلی تنهاتر از اونم که بخوام ازش لذت ببرم .
وجودم پر از حسرت های گذشته و آرزوهای آینده هست که حداقلش تمام امیدم اینه که اونا هم تبدیل به کوهی از حسرت نشن .
یه روز خوشحالم یه روز ناراحت درواقع احساساتم پایدار نیستن ، قبلا با خودم میجنگیدم سعی می‌کردم به خودم تلقین کنم که آره امروز هم خوشحالم ولی نبودم و این جنگیدن من رو خسته تر و ویران تر می‌کرد. فکر می‌کردم که حتما هر روز باید خوشحال بود ولی یه جا خوندم درواقع درستش اینه که احساسات ناپایدار باشن . اینهمه احساس مختلف تو وجود ما هستن مثله خوشحالی ، ناراحتی ، عصبانیت، استرس و ... اگه قرار بود که خودشون رو نشون ندن پس چرا وجود دارن ؟
آره درواقع نرمالش اینه که یه روز خوشحالم باشی یه روز ناراحت یه موقع عصبی یه لحظه امیدوار و....
زندگی اینه نه اینه بخوایم همیشه و هر لحظه خوشحال باشیم .از اون موقع کمتر با خودم جنگیدم و سعی کردم وقت هایی که ناراحتم خودم رو بپذیرم ، غم وجودم رو بپذیرم . چرا این حرفا رو زدم ؟
چون الان باز دارم با خودم میجنگم . اینبا بخاطر ناراحتیم نیست دلیلش توقفیه که دارم . الان در مسیری که باید برم به سمت رویاها و هدف ها توقف کردم و پاهام نای ادامه دادن نداره . میدونم که باید با خودم مهربون باشم و زمان بدم ولی چرا باز درحین گفتن این جمله دارم خودمو سرزنش میکنم ؟ کی قراره دست از جنگیدن با خودم بردارم ؟
