شبی در شعری کشیدمت
از آن قامتِ بلند و ممنوعات
از آن نگاهِ سرد که میتابید،
به قلبِ خسته وُ موضوعات.
دو چشم و ابرویِ مشکی که،
شبیهِ جادویِ مبهم بود؛
بیتوجهیات شد یک زخم،
که رویِ سینهیِ من کم بود.
تو بودی و یک کوه غرور،
من بودم و یک دنیا حسرت
نبودنت شد یک بنبست،
در این زمانهیِ بیمروت