
از پشت شیشه ی هواپیما و کوبیده شدن قلبم و لبهایی که به خنده کش آمده بود تا به روزی که سیل اشک ها روی گونه ام میریختند و زندگی ام به پایان رسید فقط دو ماه فاصله بود! شهر همان شهر بود و آدم ها؟ امان از نفهمیدن ها و زیاد فهمیدن ها، آنها مرا نفهمیدند و من زیاد و زود این نفهمیده شدن را فهمیدم ما باختیم و سالها بعد؟