
خیلی از کسبوکارهای کوچک و متوسط، دیر یا زود با یک بحران کوچک روبه رو میشوند: یک آگهی استخدام برای متخصص تحلیل داده یا طراح سایت منتشر میکند چند هفته مصاحبه میگیرند، یک نفر را استخدام م یکنند، و بعد از دو یا سه ماه متوجه میشوند که یا کار کافی برای آن فرد وجود ندارد، یا تخصص او دقیقاً همان چیزی نیست که پروژه به آن نیاز داشت .این اتفاق نه به این دلیل میافتد که فرد اشتباهی استخدام شده، بلکه به این دلیل که اصلاً سؤال اشتباهی پرسیده شده است.
سوال درست این نبوده که چه کسی را استخدام کنم بلکه این بوده که این نیاز اصلا به استخدام نیاز دارد یا خیر؟
در ادامه، چند نشانه عملی آوردهام که کمک میکند بفهمید کدام مسیر برای وضعیت شما مناسبتر است
نشانه هایی که میگویند همکاری پروژه ای گزینه بهتری است :
1.پروژه یک نقطه شروع و پای ان مشخص دارد اگر بتوانید جمله ( این پروژه وقتی X اتفاق بیوفتد تمام میشد) احتمالا با یک نیاز پروژه ای روبرو هستید نه یک نیاز سازمانی جدید.طراحی یک سایت جدید، ساخت یک داشبورد مشخص، یا تدوین یک استراتژی ورود به بازار همگی از این جنس هستند
2.تخصص موردنیاز، به ندرت در سازمان شما استفاده میشود اگر شما یکبار در سال به یک متخصص طراحی تجربه کاربری نیاز دارید، نگه داشتن این تخصص به صورت تمام وقت در سازمان، منطقی نیست. این دقیقا همان موردی است که همکاری پروژه ای،هزینه و ریسک کمتری نسبت به استخدام دارد
3.سرعت، مهمتر از تعلق سازمانی است وقتی زمان کافی برای فرآیند طولانی جذب نیرو ندارید و پروژه باید هرچه سریعتر شروع شود، همکاری با تیمی که از قبل آماده کار است، مسیر واقع بینانه تری است
نشانه هایی که میگوید استخدام گزینه بهتری است :
1.نیاز، تکرارشونده و بخشی از فرآیند اصلی کسبوکار شماست اگر هر ماه به تحلیل داده جد ید نیاز دارید، ی ا محصول شما دائماً در حال تغییر رابط کاربری است، این دیگر یک پروژه موقت نیست؛ ا ین یک نیاز ساختاری است که باید داخل سازمان جای بگیرد
2.میخواهید دانش و تجربه در داخل سازمان بماند گاهی هدف فقط تحویل گرفتن یک خروجی نیست؛ هدف این است که آن دانش، در طول زمان در تیم شما رشد کند و به بخشی از فرهنگ اجرایی سازمان تبدیل شود. این هدف، معمولاً فقط از طریق استخدام قابل دستیابی است، نه همکاری کوتاه مدت
یک تصمیم واقعی که خیلی ها اشتباه میگیرند
یک استارتاپ نوپا را تصور کنید که برای یک کمپین بازاریابی، یک طراح گرافیک را بهص ورت تمام وقت استخدام کرد. کمپین بعد از دو ماه تمام شد، اما قرارداد استخدامی همچنان برقرار بود. نتیجه، هز ینه ثابت ماهانه برای کاری بود که دیگر وجود نداشت .
در سناریوی مشابه، یک شرکت دیگر برای همان نوع کار، با یک تیم پروژهای همکاری کرد. وقتی کمپین بعدی شش ماه بعد نیاز به طراحی مشابه پیدا کرد، دوباره همان همکاری را با شرایط مشخص از سر گرفتند؛ بدون هیچ هزینه ای در فاصله بین دو پروژه .این تفاوت کوچک در تصمیم گیری اولیه، در طول یک سال میتواند به تفاوت قابل توجهی در بودجه عملیاتی تبدیل شود .
یک نکته که معمولاً نادیده گرفته میشود
این تصمیم، همیشه یک انتخاب همه یا هیچ نیست. خیلی از کسبوکارهای موفق، یک تیم هسته ای کوچک استخدام میکنند و برای نیازهای تخصصی تر یا فصلی ، از همکاری پروژهای استفاده م یکنند. مدل درست، اغلب ترکیبی است، نه یک انتخاب قطعی بین دو سر طیف.
چرا این تصمیم سختتر از چیزی است که به نظر میرسد؟
بسیاری از کسبوکارها این تصمیم را با یک معیار ساده میگیرند: هزینه. اما هزینه استخدام یک نیروی تمام وقت فقط حقوق ماهانه نیست. بیمه، فضای کاری، ابزار، زمان جذب و آموزش، و مهمتر از همه، زمانی که مدیریت باید صرف نظارت و هدایت ایننیرو کند، همگی بخشی از هزینه واقعی هستند.
از طرف دیگر، همکاری پروژه ای هم بدون هزینه پنهان نیست. اگر پروژه به درستی تعریف نشود، اگر تخصص انتخاب شده با نیاز واقعی همخوانی نداشته باشد، یا اگر ارتباط بین تیم پروژه ای و تیم داخلی ضعیف باشد، نتیجه ای که دریافت می کنید ممکن است قابل استفاده نباشد
پس تصمیم درست نه انتخاب ایدئولوژیک بین استخدام و برون سپاری بلکه یک تحلیل دقیق از ماهیت نیاز است
جمع بندی
قبل از اینکه آگهی استخدام بعدی خود را منتشر کنید، یک قدم به عقب بردارید و از خودتان بپرسید: آیا این نیاز، دائمی و تکرارشونده است، یا محدود به یک پروژه مشخص؟ پاسخ این سؤال، مسیر درست را روشن میکند .
انتخاب بین استخدام نیروی تماموقت یا برونسپاری پروژهای تصمیمی استراتژیک است که به ماهیت نیاز کسبوکار بستگی دارد. هزینههای پنهان استخدام و ریسکهای همکاری پروژهای، ارزیابی عواملی چون تداوم نیاز، توانایی مدیریت تخصص و سرعت اجرا را ضروری میکند. انتخاب درست مستلزم تحلیل دقیق عمق تخصص و مدت زمان موردنظر است.
استخدام زمانی منطقی است که تخصص موردنظر بخشی دائمی از فرآیندهای سازمان باشد. در مقابل، همکاری پروژهای برای نیازهای محدود به زمان و تخصصهای خاص مناسبتر است. هدف نهایی، تطبیق نوع همکاری با نیاز واقعی کسبوکار برای کاهش ریسک، مدیریت هزینهها و افزایش بهرهوری در خروجی نهایی پروژه است