هستیام از ازل، بر آب بود
دیدهام از مهر، سراب در سراب بود
لحظهٔ بیغم زیستن، لحظهٔ گناه بود
روح، در همآمیختنِ یک اشتباه بود
پس از آن، پناه من «نقاب» بود
نقاب چهره ام، فقط یک قاب بود
قابی از ادا... از لبخند... از دوستی... از پند
از تظاهر به خوبی، از تصاعدِ این احوالِ گند
جایی فراتر از تصویرِ فراسویِ فرض
عمریست آب نوشانیدهام به علفهای هرز