امروز هقهق گریه امونمو بریده بود. ریمل تقریبا همهجای صورتم پخش شده بود و واقعا نمیتونستم جلوی خودمو بگیرم. وقتی موضوع درمورد برادرم باشه هیچچیز شوخیبردار نیست. اون انگار قلب منه که دست و پا در آورده و بیرون از بدنم راه میره. وقتی که غم به دلش بیاد انگار که دنیا برای من به اخر رسیده. توی این چندسال خیلی سعی کردم که این علاقهی افراطی و حس مادرانه رو کم کنم. به خودم میگفتم ببین کیمی تو خواهرشی! پس خواهرانه رفتار کن. تا حدودیام تونستم موفق عمل کنم اما هنوزم یه جای کار میلنگه. نمیدونم بقیهی خواهرای بزرگتر هم این حسو دارن یا نه، اما بعضی وقتا شونههام زیر بار این مسئولیت که " من باید همیشه و هر لحظه حواسم بهش باشه" خورد میشن و نکتهی جالبش اینجاست که مهم نیست که چقدر تلاش کنم من بازم حس میکنم برای اون کافی نبودم...من بازم حس میکنم اونطور که باید کنارش نبودم...من بازم حس میکنم کم کاری کردم و این غم و این عذابوجدان وقتی که یه مشکلی واسش پیش میاد دوچندان میشه...