طلوع…

Sunset and evening star,

And one clear call for me!

And may there be no moaning of the bar,

When I put out to sea,

But such a tide as moving seems asleep,

Too full for sound and foam,

When that which drew from out the boundless deep

Turns again home.

Twilight and evening bell,

And after that the dark!

And may there be no sadness of farewell,

When I embark;

For tho’ from out our bourne of Time and Place

The flood may bear me far,

I hope to see my Pilot face to face

When I have crost the bar.

غروب و ستاره غروب،

و یک تماس روشن برای من!

و شايد شكايتي از نوار وجود نداشته باشد،

وقتی به دریا زدم،

اما جريان حرکتي خواب به نظر می رسد،

بیش از حد پر برای صدا و کف،

زماني كه چیزی از اعماق بی کران بیرون کشید

دوباره به خانه برمی گردد.

گرگ و میش و ناقوس عصر،

و بعد از آن تاریکی!

و شايد هيچ غم و اندوهي از خداحافظی نباشد،

وقتی سوار می شوم؛

برای شما از زمان و مکان ما

سیل شايد مرا به دور برساند،

امیدوارم خلبانم را رو در رو ببینم

وقتی از نوار عبور کردم.