کتاب کوری نوشته ژوزه ساراماگو داستانی درباره ی شیوع یک بیماری است که افراد به طور ناگهانی کور میشوند و همه جا برایشان به سفیدی مطلق تبدیل میشود و به تعبیر کتاب گویا در سطل شیر میافتند. اولین نفر فردی در حال رانندگی بوده که ناگهان دچار کوری میشود و فردی که او را کمک میکند و به منزل میرساند اوهم کور میشود. مرد کور اول که به مطب دکتر چشم پزشک میرود افراد زیادی را از این طریق مبتلا و به این ترتیب بیماری شیوع پیدا میکند. در ادامه مقامات تصمیم میگیرند برای جلوگیری از شیوع بیشتر کوری بیماران را در مکانی قرنطینه کنند و همه در این مکان به جز همسر چشم پزشک که نمیخواهد همسرش را در مکانی دیگر تنها بگذارد و به این دلیل با او همراه میشود، کور هستند. روایت دلهره آور کوری و فضای قرنطینه و بعد آن که به مرور زمان با فراگیری همه جا تبدیل به کثافت و تعفن میشود و زندگی اجتماعی افرادی که نمیبینند را میخوانیم و نویسنده به خوبی مارا با این هراس همراه میکند. خواندنش را پیشنهاد میکنم و در ادامه بعد از قرار دادن بریده هایی لینک خرید کتاب از طاقچه را میگذارم.
+چشم پزشک گفت شبیه شاهدی هستی که دنبال دادگاهی میگردد که شخص نامعلومی به آنجا احضارش کرده تا درباره چیز نامعلومی شهادت بدهد، همسر چشم پزشک گفت اولین شهادت من این است که آخر زمان است، تعفن همه جا را برداشته، امراض بیداد میکند، آب نیست، غذا مسموم است، دختر عینکی پرسید دومین شهادتت چیه، بیایید چشم ها را بگشاییم، چشم پزشک گفت نمیتوانیم، آخر کوریم، چقدر راست گفته اند که کورتر از همه کسی بود که نمیخواست ببیند.
+بدترین چیز این است که ما سازمانی نداریم، توی هر ساختمان، در هر خیابان و محلهای باید سازمانی باشد، همسرش گفت یک دولت، یک سازمان، بدن انسان هم یک نظام سازمانیافته است، تا سازمانش برجاست، تن زنده میماند، مرگ فقط نتیجهی برهم خوردن این سازمان است، خوب، جامعهی کورها چطور میتواند برای بقای خود بکوشد، با سازمان دادن به خودش، سازمان دادن یعنی شروع بینایی.
+اگر روزی این چشم ها هم نابینا شوند، چیزی که اصلا نمیخواهم فکرش را هم بکنم، آنوقت رشته ای که ما را به انسانیت پیوند داده پاره میشود، انگار که تا ابد، و همه به یکسان کور، در فضا از یکدیگر جدا میشویم. دختر عینکی گفت من تا آنجا که میتوانم امیدم را از دست نمیدهم، امید به اینکه پدر و مادرم را پبدا کنم، امید اینکه مادر پسر بچه برگردد، یادت رفت از امیدی که همه مان داریم حرف بزنی، چه امیدی؟ امید بینا شد. چسبیدن به اینجور امیدها دیوانگی است. راستش میتوانم بگویم که اگر اینجور امیدها نبود من که پاک دست از زندگی شسته بودم.
+دو کور حتما بهتر از یک کور میبینند. این دیوانگی است، دوستم نداری، عشق و عاشقی کدام است، هیچ وقت عاشق کسی نشدم فقط کنار مردها خوابیده ام. بنابراین با من موافقی، راستش نه، از روراستی حرف زدی، پس اگر حقیقت دارد بگو که راست راستی دوستم داری، آنقدر دوستت دارم که حاضرم با تو باشم، اولین بار است این حرف را به کسی میزنم، اگر قبلا مرا در جایی دیده بودی این حرف را به من هم نمیزدی، یک مرد پا به سن گذاشته با سر طاس که دورش موهای سفید مانده، چشم بند به یک چشم بسته و چشم دیگرش آب مروارید آورده، قبول دارم که اگر آنوقت ها بود نمیگفتم اما حالا در وضع امروز میگویم، پس بهتر است ببینم فردا چه میگویی داری امتحانم میکنی، چه حرف ها من که باشم که امتجانت کنم. تصمیمش با زندگی است.این حرف ها را رو در روی یکدیگر میزدند، چشمان کوری که به چشم های کور دیگر دوخته بود چهره هایشان برافرخته و هیجان زده میشد.