گاهی فکر میکنی اندوه سالیان در قلبت جمع شده است اندوهی که نمیتوانی از خود جدایش بکنی
اندوهی که سال های عمرت را می رباید بی آن که چیزی از آن فهمیده باشی اندوهی که لابه لای خاطراتت لانه کرده است .
ستاره با همان درخشش خیره کننده گفت : اندوهت را به من بده . برایت نگهش میدارم .
_ یعنی دیگر جای زخم هایشان نمی ماند ؟
+ کاملا که نه، اما اگر رهایشان بکنی جایش بهتر میشود.
_ چطوری رهایشان کنم؟! آنها بخشی از من هستند . تکه ای از زندگیم را چگونه رها کنم؟؟؟
+ شاید، اما آن ها تمام زندگیت نیستند. آن ها را اینجا بگذار من از آن ها نگهداری میکنم . روزی برخواهی گشت
و تمام آن ها را پس خواهی گرفت اما تا آن زمان من نگهشان میدارم
_ اما چگونه ؟؟ چگونه آنها را به تو بدهم؟؟؟
+ کافیست آن ها را روی کاغذ بنویسی و به من بدهی
او شروع کرد به نوشتن روز ها و شب ها در اتاقش ماند تا بتواند تمام اندوهش را بنویسد بعد از یک هفته بالاخره تمام شد . او از ستاره خواست که تمام آن برگه ها را بگیرد و پیش خودش نگه دارد اما
تمام کاغذ ها وقتی به دست ستاره رسیدند شروع کردند به آتش گرفتن ستاره آنقدر داغ بود که تمام کاغذ ها را سوزاند.
نه او دگر اندوهی نداشت
اما هنوز میشد رد زخم ها را دید.
ستاره میدانست، او میدانست که اندوه رنجی ست، مرده
رنجی که دیگر توان ایستادن ندارد برای همین میمیرد و بوی تعفنش تمام شهر را پر میکند .
