زمان برای ما دههی شصتیها معنا و مفهوم عجیبی داره، چون ما تنها نسلی هستیم که میتونیم ادعا کنیم در زمان سفر کردیم؛ اگر زمان بعد از جنگ با تمامی بی امکاناتیها و حال و هواش رو صفر در نظر بگیریم، واقعا نمیدونم به زمان حال باید چه عددی بدیم. همه چیز همونقدر که خیلی دیر گذشت، همون مقدار هم زود گذشت.
مثل خیلی از دههی شصتیهای دیگه امکانات خیلی زود جاشون رو در قلبم باز کردن و تا به خودم اومدم دیدم دور و برم پر شده از وسایلی که شاید فکر داشتنشون چیزی بیشتر از یک رویا بود.
بعد از چندین خرید ناموفق، بالاخره دلم رو به دریا زدم و گوشی گلکسی نوت ۹ سامسونگ رو به دلیل امکانات زیادی که حداقل روی کاغذ داشت خریدم. بعد از اون نوبت به خرید یک ساعت هوشمند و یک هندزفری سامسونگ رسید. اوایل حس خوبی نسبت به خریدهام داشتم اما بعد از گذشت مدتی احساس کردم این وسایل هیچ ارتباطی به هم ندارن و صرفا جنبهی تبلیغاتی داشتن. این حس مدت زمان زیادی طول نکشید تا سر و کلهی بلای زمینی کرونا پیدا شد. اون موقع بود که کمکم استفاده از تمامی دستگاهها در کنار هم و ارتباطشون با هم برام مفهوم پیدا کرد. اینکه دستم با استفاده از قلم کمترین تماس رو با گوشیم داره، اینکه در صورت داشتن تماس و بدون بیرون آوردن گوشیم، میتونم با نگاه به ساعتم مخاطب رو بشناسم و با یک لمس ساده بتونم از طریق هندزفریم تماس رو برقرار کنم، حتی اینکه میتونم بدون استفاده از قلم و کاغذ و به صورت نامحدود بنویسم یا نقاشی کنم؛ مهمتر از اون همیشه همراهم باشن وهیچ وقت از بین نرن.
مطمئنا این امکانات زندگی ما رو دچار تحولی اساسی نمیکنه و بدون وجود چنین وسایلی هم زندگی جریان خواهد داشت، اما با خوندن شعار "امکانات موجب افزایش رفاه زندگی انسانهاست" میتونیم درک بهتری از این موضوع داشته باشیم که شرکتهایی مثل سامسونگ چطور به صورت آهسته و پیوسته در حال برداشتن قدمهای مهم و مثبتی در زمینه افزایش آسایش و رفاه ما هستن و این پویایی فارغ از مباحث ملی، سیاسی یا جغرافیا برای تمامی انسانها خوبه، اینطور نیست؟