میخوانم ترانههای فردا را
با شوقِ طلوع، عشقِ پیدا را
میتابد به دل چراغ فرداها
میبویم نسیم صبح زیبا را
میرقصد دلم به شور لبخندت
میجویم میان شعر، معنا را
پر میزنم از خیال آزادی
میسازم از این امید، دنیا را
خورشید شوم و بپاشم از لبخند
در کوچهی زندگی، تماشا را
ساغر، نفسِ ترانه را جان داد
ساغر عامری / نجوا
تا زنده کند امیدِ فردا را