چند دقیقه ای چشم برهم گذاشتم تا خستگیم را در کنم، در خواب جشنی به پا بود دکتر جعفری در باغ خانه ام مشغول سخنرانی در مورد نظریه آدلر بود انصافا چه نظریه با محتوایی بود .
بچه ها در آن طرف باغ داشتند بادبادک هوا می کردند و محمدحسین در بغلم داشت ناآرامی می کرد، یک دفعه دکتر جعفری از میان جمعیت خطاب به من گفت بابای بچه رو بگو اون سرسره رو بیاره این گوشه بچه رو سوار کنه، در خواب حس خوبی نداشتم، نمیدانستم چه کسی را صدا کنم !
از میان جمعیت مردی درشت هیکل به طرف محمدحسین رفت و با یک دست او را بغل کرد و با دست دیگر سرسره متحرک را از جا بلند کرد و به کنار محل همایش آورد و مشغول بازی با محمدحسین شد و با چشمان درشت و نافذ مرا نگاه می کرد.
من مات و مبهوت این صحنه را تماشا میکردم ک همسرم به شانه ام زد گف خب بالاخره پدرشه بذار یکم احساس مسیولیت کنه در قبالش .
با صدای قون قون محمدحسین از خاب پریدم شیشه شیر را در دهانش گذاشتم و باز چشمانم را بستم تا شاید بقیه خواب را ببینم.او چه کسی بود؟!
فکر میکنم در لایه های عمیق ناهشیارم به کسانی که خیلی وقت پیش میشناختم و با آنها رابطه عمیق عاطفی داشتم هنوز فکر میکنم ..در صورتی که الان اصلا به آن روزگاران فکر نمیکنم ولی هنوز از عمیق ترین لایه های ناخودآگاهم پیام هایی به سوی نیمه هشیارم ارسال می کنند چون فقط در خواب آنها را دیدار میکنم .
