من مدتهاست که با کسی حرف نزدم، مدتهاست تسلیم شدم. مدتهاست که چنگ زدن به زندگی را رها کردم و بدون دست و پا زدن اضافه رها شدم در دریایی سیاه و عمیق. حالا در خلا و تاریکی بی نهایت معلق مانده ام و نمیدانم که کجای ایستاده ام . من خودم را گم کردم. یکسالی می شود که دست از مبارزه کشیده ام و حالا پشت دیوار اینترنت پنهان شدم و انگار که گناهکاری ناشناس ام در اتاقک اعتراف کلیسا، آمده ام حرف بزنم اما نه با صورتم نه با نقاب همیشگی....آمده ام اعتراف کنم به زندگی به مرگ به تاریکی و به روشنایی، آمده ام که حرف بزنم چون گوش شنوا ندارم و لبریز شدم از حرف.