آن آدم های دنیا که به دنبال یاری هستند یا منتظر او هستند دو جورند:
آنهایی که فکر می کنند برای هر کسی در این دنیا به اصطلاح یک soulmate وجود دارد. یک کسی هست که آدمی را همان طوری که هست بخواهد و درک کند و بپذیرد و عاشق مان باشد و عاشق اش باشیم. مقدر شده که یک کسی مثل ما یا مکمل ما باشد و اگر پیدا شود برای دردها و شادی ها شریکی خواهد بود.
دسته ی دیگر
فکر می کنند که مقدر شدن عشق نامربوط است، دوست داشتن را باید ذره ذره در وجود دیگری پیدا کرد اگرچه که با زمان محدود و احتمالا واجدین شرایط محدود روبرو هستیم. ما یا با منطق و لیست کردن معیارهای حساب شده یا با تکیه بر انتخاب مغز و فیزیولوژی و هیجان فردی را انتخاب می کنیم اما برای دوست داشتنش و عاشق شدن باید تلاش کرد، وجود و شخصیت دیگری را جست وجو کرد، باید از رابطه مثل یک نهال نو پا مراقبت کرد و خلاصه این که خانه ی عشق ساختنی است نه یافتنی .
در انتهای هر دو سناریو شما به یار مورد نظر می رسید، به هر کدام از این فرمول ها که معتقد باشید در قدم اول برای اینکه فرمول مورد نظر شما کار کند به آدم های درست احتیاج دارید، خودتان و دیگری.
تصور کنید اما آدم درست در مکان یا زمان اشتباه به شما بربخورد. آدم درست دقیقا در اوج یک دوره از افسردگی تان شما را ببیند، احتمالا اینقدر درگیر کنترل و رام کردن این افسردگیِ زنجیر پاره کرده هستید که او را پس بزنید یا اصلا متوجه او نشوید. بعدتر که چشم و گوشتان باز شد و متوجه فرصت از کف رفته بشوید با هر کدام از سناریوهای بالا پیش بروید مقدار متفاوتی از حسرت و پشیمانی و غصه را تجربه می کنید اما این جمله بین هر دو دسته مشترک خواهد بود که :
آه! ای آدم درست وقتی آمدی که من نادرست بود، یک روز زودتر یا دیرتر اگر آمده بودی و یا اگر جای دیگری تو را می دیدم یا از تو می شنیدم؛ الان با هم مشغول حرف زدن و نوش جان کردن چای یا قهوه بودیم.