خیلی وقتا همه چیز خسته کننده میشه،روند زندگی به کلی ریتم تکراری و بهت منتقل میکنه و تورو کسل میکنه.حقیقت اینجاست که کاملا طبیعیه اما بارها شده بخاطرش خواسته باشم که ریتم زندگی تموم کنه،اونم همین الان.بارها گریه کردم،نا امید شدم،ترسیدم،نابود شدم ولی بعدش؟زنده شدم و اره دوباره زنده شدم؛نفس کشیدم،تلاش کردم،لبخند زدم با وجود زخم های عمیق.چرا؟
چون روزنه‌ی امید وجود داره
چون هدف وجود داره
چون بارون،اره بارون وجود داره
چون کسایی که دوستم دارن وجود دارن
چون کتاب هست،قهوه هست
چون لبخند وجود داره
چون رهایی وجود داره
چون بو‌ها وجود دارن
چون رنگ ها وجود دارن
چون عکس ها و طرح های سبز وجود دارن
چون خوشی های ساده وجود داره
چون شیرینی وجود داره
چون بچه‌ها وجود دارن
چون موزیک و فیلم وجود دارن
چون طراحی وجود داره،مایا
چون خنده های کیوتت وجود داره.میرای
و هزارن چون دیگه که شاید ساده باشن ولی شیرینن،ولی شنیدنشون قند تو دلت آب میکنه.ولی حالتو خوب میکنن.شایدم کمن اما بخاطره خوشی های کوچیک زنده‌م و نفس میکشم،حتی اگه درد به مویرگ هام برسه .ولی من امیدو دارم من میدونم تهش قراره خوشحال بشم.
