پایانش

انگشتانم بی اختیار میلرزند

پلک هایم هم همراهی‌شان میکنند

نور افتاب سردی دستانم را از بین میبرد

اما نه سردی قلبم را

بوی گل مشامم را قلقلک میدهد

اما نه روحم را

ارغوانی دنیام روا فرا گرفته

نه چشمانم را

قهوه ارامم میکند

نه خوشحالم

کلمات را می‌نویسم

اما بدون ذره ای قدرت کناره‌هم

لباس ارغوانی بر تنم به زیباییست

ولی بر روح و چشمانم به تیر‌گی‌ست

کیک ها تلخ‌اند

موسیقی‌ها بی کلام

قهوه‌ها سرد

طراحی ها خط خطی

به من بگویید پایانش کجاست؟