نوشتن حالمو بد میکنه،خوندن ناراحتم میکنه.نمیخوام بنویسم ولی باید بنویسم.
پلی لیست جدیدمو باید هدیه بدم،تنهایی گوش کردن اصلا حال نمیده.
انگار تویه یه اتاق وسط جنگل بی روح گیر افتادم،قلبم بهم میگه اون طرف این جنگل زندگی در جریانه
نمیدونم شاید حق با قلبم باشه نه؟
پارسال همه‌چیز،هر لحظه،هر ثانیه سخت اما ۱۴۰۲ بودنش گند ترش میکرد وضعیت رو،فکر میکردم فقط منم
ولی دیدم همه نسبتا متنفرن ازش.
نمیتونم مثل قبل بنویس چون هیچ چیز،هیچکس،هیچ جایی نیست که راجع بهش بنویسم و خیال پردازی کنم.
درواقع محرکی نیست،با وجود این همه مبهمی و رقت انگیز بودن افکار،پاشدم و دوباره سعی میکنم نفس بکشم.
