
کتابم رو با حرص برمیداری و مینویسی؛عصبانی میشم و از دستت میگیرمش،نور افتاب به چشمام تابیده میشه،بدنم رو گرم میکنه ولی قلبم رو چطور؟بغض میکنم.کتاب بوی رز قرمزی که هدیه گرفته بودم رو میداد،ایرپاد رو توی گوشهام میزارم و زمزمه میکنم،اینو یادته؟این اهنگو؟چقدر بلند میخوندیم و شادی میکردیم.ادامس رو بین لبهام قرار میدم،دیگه اینم مثل اول نیست.دیدن خشک شدن گل ها قلبم رو شکنجه میکنه چون شاداب بودن،امید بودن،لبخند بودن و همهی اون چیزی که نیازش داشتم با دیدن رنگ سبز روشنشون بهم میرسید.دیگه موهام جلوی صورتم نیستن،بالا میبندم.دیگه کلمات احساسات و ناراحتی هارو بیان نمیکنن بلکه سردرگمی هارو بیان میکنن.
این بیست درصد واقعی بود،خیلی دوست دارم بدونم با اولین و دومین نوشتم در وهلهی اول چه تصوری از من به ذهنتون خطور کرد؟