
"بیست و ششم دسامبر.6am"
چشمامو ماساژ میدم،یه بار دیگه با ملایمت اسممو میگه،یه لعنت میگم و بیدار میشم
خستگی از سر تا نوک انگشتام فریاد میزنه،سرما به مغز استخونم رسیده،جورابای پشمی صورتی رو در میارم
و بیشتر حس سستی میکنم.
"یک ساعتِ بعد"
یه شیرکاکائوی دیگه؟اسمونو نگاه حتی دیگه کوه هم معلوم نیست.برگردیم؟چرا تموم نمیشه؟
کاش بغلم کنی،خسته شدم.
چشمام کم کم بسته میشن،ده دقیقهی بعد اروم پلک میزنم و ستارههای مشکی رو روی انگشتام میبینم
لبخند میزنم.یه لبخند عمیق عمیق.
نوشتن جدیدا طاقت فرسا به نظر میرسه آیلی،خیلی بیشتر از اون چه که فکر میکنی.حتی اونقدری ننوشتم
که انگار دارم یه کاره جدید رو انجام میدم.اخ. شیرینی ادامس تموم شد و بهونهای برای ننوشتنم میشه.
*عکس دستای من نیست،سلامم.بعد مدتها چطورین؟