بین انبوهی از قهوه‌ها موندم و طبیعتا حس بویایی من توی تشخیص کند شده،صدای آسیاب شدن دونه‌های قهوه انتقال دهنده‌ی پر از حس خوبه.دستام رو توی چشمه میزارم و تکون میدم صدای شالاپ شلوپ آب ارامش به وجودم تزریق میکنه،برگه های کاهی رو توی سکوت خونه ورق میزنم و بوش منو به خاطرات شیرینی همراه میکنه.آبنبات رو بین لب‌هام میزارم و صدای شکسته شدن تکه های شیرین توت فرنگیش حالمو خوب میکنه.مداد سیاه رو روی کتاب میکشم نگاه مو برمیگردونم و مداد‌های طراحی سیاه و تراشیده شده‌ی زیادی جلب توجه میکنن.الانم صدای آلارم ظهر روحمو تکه تکه و ازار میده،به همین راحتی.
