ویرگول
ورودثبت نام
سپهر
سپهرو ما میرویم و جهان باقی خواهد ماند...
سپهر
سپهر
خواندن ۳ دقیقه·۴ سال پیش

مردی به نام اوه

این پست را برای چالش کتابخوانی طاقچه مینویسم.

«میگویند آدم وقتی سقوط میکند، مغزش سریع تر کار میکند، انگار نیروی انفجار ضربه ای که به او وارد میشود، چنان شتابی به افکارش میبخشد که سرعت عوامل بیرونی بسیار آهسته میشود».

مردی به نام اوه، که خسته بود، خسته از روزمرگی های تکراری، خسته از نسل جدید آدم ها، آدم هایی که نمیتوانند یک رادیاتور را هواگیری کنند و یک ماشین حامل یدک کش را پارک دوبل کنند! البته همه این ها بهانه است، داستان از آن جا آغاز شد که اوه همسرش را نیز از دست داد، و از آن پس هر بهانه کوچک و بزرگی او را به اندیشه ای هولناک سوق داد، خودکشی...

گویا هر گاه آدمی چنین تصمیمی بگیرد، تازه مغزش به کار می افتد، نیروی انفجار این تصمیم است که چشم هایش را به روی آخرین چیزهایی که قرار است ببیند باز میکند. قرار است دیگر زنده نباشی، از این روست که کوچکترین خوشی های زندگی را از ذهن میگذرانی، و تکراری ترین آدم های اطرافت را نظاره خواهی کرد، حتی اگر به نظرت احمق باشند، حتی اگر خودت ترش رو باشی! حتی گربه سیاهی که اطراف خانه ات پرسه میزند نیز اعصابت را خورد میکند...

باید تمامش کند، طناب دار را بر گردنش می اندازد، اما... صدای در می آید، همسایه های جدیدش هستند؛ احمق ها! نمیتوانند یک ماشین پارک کنند و حالا مزاحم کار من میشوند! انگار برایش غذا آورده اند! اشکال ندارد، خودکشی را بهتر است بگذاریم بعد از خوردن غذای همسایه! عجب غذای خوشمزه ای! آیا حیف نبود وقتی که میتوانستی طعم این غذا را بچشی، به زندگی خودت پایان بدهی و خودت را از لذت خوردن دست پخت خانم همسایه محروم کنی؟ اگر الان خودت را کشته بودی، قرار بود الان پس از مرگ طعم بهتری از این غذا را بچشی؟

همین چند روز پیش بود که اوه گفت:«کسانی که اینترنت و اسپرسوساز دارند چه از مسئولیت پذیری میفهمند؟» خودت چه؟ خودت چه چیزی از زندگی میفهمی؟ آیا به سودای خاطرات گذشته باید زندگی حال را بر خودت حرام کنی؟ آری، کار اوه شهامت میخواست، اما به قول مت هیگ، در نهایت این زنده ماندن است که شهامت بیشتری میطلبد!

اوه خودش را نکشت، اوه تصمیم گرفت کمی هم با همسایه های به نظر احمقش کنار بیاید، سر و کله زدن با بچه های همسایه هم چیز بدی نیست، دوست قدیمی اش هم به دردسر افتاده است، بهتر است کمکی هم به او بکند، بنظر می آید بهتر است ادامه بدهد، بهتر است به زن همسایه رانندگی یاد بدهد تا از این به بعد اشتباه پارک نکند! تازه، اگر خودش به زن همسایه رانندگی یاد بدهد بهتر است، اینگونه او قوانین را نیز بهتر یاد میگیرد، و جوان های بی قانون امروزی برای او بی توجهی به تابلوهای قوانین رانندگی را عادی نمیکنند!

اوه قبل از آن که به مرگ طبیعی بمیرد، چند سال دیگر نیز زندگی کرد، چندسالی که از زندگی لذت برد، از امروز دیگر اوه در میانمان نیست، اگر خودکشی میکرد هم امروز در میانمان نبود، برای جبر خشن تاریخ پشیزی اهمیت ندارد که تو چگونه از این دنیا کوچ خواهی کرد؛ این فقط تویی که از تصمیمی که میگیری منتفع خواهی شد، یا به قعر تباهی سقوط خواهی کرد...


خودکشیچالش کتابخوانی طاقچهزندگیکار
۱۳
۴
سپهر
سپهر
و ما میرویم و جهان باقی خواهد ماند...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید