پیرمردی در همسایگی ماست؛ با موهای جوگندمی که عصرها با لباس ورزشی پیادهروی میکند. تقریباً یک روز درمیان با شلوار پارچهای و پیراهن اتوکشیده به خرید میرود. خلاصه، همهٔ کارهایی را انجام میدهد که تمام پیرمردهای بازنشسته انجام میدهند.فقط یک نکته متفاوت دارد: عاشق ماشینش است. اگر گذری از کنار ماشینش رد شوید، میتوانید عکس خودتان را روی بدنه ببینید. من فکر میکنم شبها لای شیار تایرها را نخ دندان میکشد؛ لاستیکها آنقدر تمیزند که انگار به جای آسفالت، روی فرش قرمز حرکت کردهاند. ماشینش شبیه یک اثر هنری است که روزی یک ساعت از توی ویترین بیرون میآورد و تمیزش میکند. درحین دستمالکشیدن، لبهایش تکان میخورند؛ انگار چیزی در گوش ماشین زمزمه میکند و بعد آن را سر جایش میگذارد.همهٔ محله از این رابطهٔ عاشقانه باخبرند. آدمهای کلاسیک باز زیادی پیشنهادهای کلانی برای این پیکان قدیمی دادهاند، اما دست رد به سینهٔ همهشان خورده است. پیرمرد معتقد است این ماشین موتور تقویتشدهٔ پژو دارد و اصلاً کسی چه میفهمد این چه نازنین ماشینی است.این را از کجا میدانم؟ از دردلهای گاهبهگاه همسرش توی آسانسور یا راهپله، که میگوید: «شرمنده که ماشین را جلوی در میشویند و همیشه آب اینجا جمع است. چه کنم، دل نمیکند از این ماشین و…»افسانههای زیادی پیرامون این عشق شکل گرفته است؛ بعضی میگویند در جوانی، در یک تصادف مهیب این ماشین جانش را نجات داده. بعضی دیگر میگویند یادگار روزهای جوانی ست و ماشین عروسیاش بوده. به هر حال، چون این رابطهٔ عاطفی برای ما غیرقابل درک است، برایش قصه میسازیم.این ماشین، نقطهٔ ضعف این آدم است. جوری که خش ریزی که دوچرخهٔ دخترم به آن انداخت را متوجه شد و بعد از چک کردن دوربینها، مچ ما را گرفت که «آهای! حواستان کجاست؟» و مجبور شدیم خسارت را جبران کنیم.ماه پیش، اولین باران پاییز بارید. از پشت پنجره مشغول تماشای باران بودم که دیدم عزیزدردانهٔ آقای همسایه زیر باران است. در بهت فرو رفتم.این اتفاق شبیه این بود که کسی بچهاش را توی کوچه زیر باران جا گذاشته باشد. چندساعتی پشت پنجره هی سرک میکشیدم تا همسایه بیاید و عزیز دردانه اش را ببرد.چراغ های جلوی پیکان هم حالت غمناک تری به خودشان گرفته بودند،بعد از چند ساعت از سروصدا و آژیر آمبولانس متوجه شدم پیرمرد همسایه ترک زندگی کرده و اولین باران پاییز را ندیده، اما ماشینش اولین باران عمرش را دیده.حالا ماشین یک ماه است که شبیه بچهای یتیم، زیر باد و باران و آفتاب، یک گوشه کز کرده و توی این سرما کسی نیست پتو رویش بکشد. سقفش شده سرویس بهداشتی پرندهها، زیرش شده خوابگاه گربهها؛ شبیه تمام چیزهای مقدس که یک روز تقدسشان فرو میریزد و همه دربارهاش اظهار نظر میکنند. تقدس این ماشین هم با رفتن پیرمرد فرو ریخته. امروز شنیدم کسی تابوت خطابش میکرد و میگفت: «این تابوت را باید بسپاریم بهگوگوشتیهای بزرگ اسقاط خودرو.»