.
سر به زانوی من که میگذاشتی،داستان ها داشتم برایت!
میشد،میتوانستم هر تار مویت را واژه کنم،جمله کنم
هرجمله را شانه کنم،نظم ببخشم و داستان ها برایت بگویم،اگر میخواستی!
و حالا که شب هزار و چهار صدم برآمده سیاه و سفید موهایت شده شبیه صفحه ی پیانو و من میتوانم بنوازمش!
اما نه،بگذار این قصه ها و سرود ها ناگفته های من بمانند؛
همین "هزار و یک شب خودمان را برایت میخوانم:
و چون شب هزار و یکم برآمد
شهرزاد گفت:ای ملک جوانبخت