قبل از اینکه داستانو بخونی... برو اهنگ Sweater Weather رو بزار و با اون بخون:).
دستام گرم شده بود،
انگشتای دستمو می مالیدم بهم
خودم خودمو سرزنش میکردم...
تو صدم ثانیه
اندازه ی یک ساعت برام بود
دوست داشتم اون لحظه رو منجمد میکردم و نمیشکوندمش
قلبم؟
قلبم تنها کاری که میکرد این بود که باهام مخالفت کنه..
اون همیشه تو ی تیم دیگه س
ولی باید مغزمو بلاک میکردم و مغزمو سنجاق
ولی نمیشد
تو این فکرا بودم که صدای زنگ مدرسه منو هل داد
بهش نگاه کردم
دقیقا و دقیقا تو تخم چشماش
موهای تنم سیخ شد
و تنها کاری که از پاهام بر امد این بود که قدم بزاره و فرار کنه
با خودم گفتم ... نه این احمقانه ترین کاره ؟
مهم نبود برام...
مهم نبود مخاطبم کیه ... ولی نباید انقدر راحت ازش میگذشتم شاید دارم بد رفتار میکنم؟ درمورد من چی فکر میکنه؟ اصن مگه مهمه؟
کلمو بفهمی نفهمی اروم تکون دادم و همینجوری داشتم قدم میزاشتم به سمت جلو
مقصدم نامشخص بود ولی میدوسنتم کجا میتونم خلوت کنم:)
رفتم تو ...
تو دستشوییی
تکیه دادم به دیوار با خودم گفتم : وای پسر
به در نگاه کردم و بعد به قفل در که شل بود
و برا همین رفتم و تکیه دادم به در تا کسی در رو باز نکنه
دلم بارون میخواست
تا وقتی گریه میکنم با بارون یکی شه ... ولی نه فقط بارون با گریه ! دوست داشتم منم محو دوتاشون بشم
برم زیر زمین ، برم رو اسفالت ، و ماشین از روم رد شه ، یا از یه نظر دوست داشتم دستشو بگیرم و زیر بارون به هم دیگه نگاه کنیم
کسی نباشه و فقط خودمون دوتا باشیم ، دراز بکشیم رو زمین بدون اینکه برامون مهم باشه کی هستیم و کجا!
بهش قول این حرکتو داده بودم ولیی الان میتونستم عملیش کنم؟! خیلی ازش دورمم و رسیدن بهش خودش ی اروزعه...
تو یک لحظه دوست داشتم بمیرم ... یعنی مرگ هم برام ی ارزو شده؟!
ادامه داره........