متعب

چه ها که بر سر ما رفت و کس نزد آهی

که سینه ها سیه از روزگار دم سردست.

چرخ گردون انقدر لگد به دنده های ما زد و ابگاهمونو کاردی کرد و دلمونو خون کرد که نمیدونیم چی بگیم اصلا

دنیا نیست که دیوونه خونس... هرکسی یه دردی داره

اونیم که دردی نداره یه دردی داره که نمیفهمه و الا اونم دردی داره

اصلا. خب که چی!؟

بقول بچها، مهدی خداپرست گفتنی

ای معلم هیچ میدانی که از مکتب گریزانم؟

نمیخواهم بفهمم فرق بین خیر و شر چه میخواهی؟

یا بقول عشقی، یه دختر نوجوونیو تعریف میکنه که سل میگیره و هیچ کس رو نداشته

عشقی اینو میدیده هرازچندگاهی و میگفته که خدایا منو بکش! دردم دوا نداره! عاشق هم شدم!من رو بکش!

و خدا هم میکشتش!

شاید خیلی با ریش سبیل و دل سنگ ما سنخیت و مناسبتی نداشته باشه، ولی یه بیتشو مینویسم دیگه. کسی قراره بخونه مگه؟

ترا زین جانور، جان دادن و بگرفتن ای دنیا

به غیر از مدتی، یک جانی آزردن چه حاصل شد؟

واقعا شرح حالیه.

والله ما از این زندان مومنین و ممر مشرکین چیزی نفهمیدیم تهش. ادم خنده ش میاد

من واسه یچیزی حرص بخورم و ناراحت بشم که تهش هیچیه

بعد به این فکرمیکنم قراره یه کفن بپیچونن دورم و با سدر و کافور بکارنم تا جوونه بدم

بیشتر احساس نیاز میکنم. به چی؟

رفیق. پول. علم. خانواده. خوب شدن همه دنیا‌!

چقدر سانتی مانتال مآبانه است فی الواقع. دارم پریشون گویی میکنم ولی حرف دله بمولا...

اصلا خستم!

نمیخوام!

بقول سعدی میگه

خوش بود یاری و یاری بر کنار سبزه زاری

مهربانان روی بر هم، وز حسودان بر کناری

راحت جان است رفتن، با دلارامی به صحرا

عین درمان است گفتن، درد دل با غمگساری

ترس از دست دادن اذیتم میکنه. گاهی فکر میکنم این چیزایی که شیخ سخن میگه دارم ( حالا ندارما، سایکوزم عود کردنی مهمل میگم )

همش غصه میخورم اینا از دستم برن. میشینم نقشه میچینم که اینارو نگه دارم

مثلا اگر ادمیه همش میگم اینو چیکار کنم ولم نکنه

اصلا عجیب...

توی این جنگ روان که وجود خارجیم نداره آینده ماست که داره بباد میره

میگم اصلا ببادم رفت رفت مگسی آمد و ناپیدا شد ولی میترسم که اینده رو از دست بدم

کلا زندگیو سخت گرفتم یمدته

نمیدونم بتونم زندگی نرمال داشته باشم یا نه.

بقول تازی، خلاص موقتا

همدیگه رو نصیحت کنید.

فی