
آدمها هرکاری که دلشان بخواهد می کنند. دلشان بخواهد برای نقاشی هایشان چشم های شهلا می کشند یا شاید دلشان بخواهد، هیچ چشمی نکشند. گاهی هم موهای فرفری برای دخترک می گذارند و گاه دیگر موهای دختر درون نقاشی را از ته می تراشند. آدمها درون نقاشیشان هر کاری که بخواهند می کنند. اما حیطه اختیارشان فقط محدود به نقاشی نمی شود. دردنیای واقعی هم آدمها همه کار می کنند. یک روز صبح زود قبل از طلوع آفتاب خانه ای را ویران می کنند و صبح دیگر ورژن تازه ای از ان را تا بلندای آسمان علم می کنند. این روزها آدمها تا قله قاف هم می روند. قله قاف افسانه ای بود که فقط در قصه ها بود. اما امروز قله قاف افسانه نیست. ادمها خیلی قوی شده اند. ادمها دلشان خواسته و دنیا را در دستان خود گرفته اند. یک روز سگ هایی را به خانه هایشان آوردند و روز دیگر سگ ها دلشان را زد و در خیابان رهایشان کردند. سگ ها با هم امیختند و گونه های جدید را بوجود آوردند. بعد خودشان نشستند و برای گونه های جدید اسم هم گذاشتند. انگار مشکل ان سگ ها اسم گذاری بود. آدمها یادشان رفته بود، ان سگ های ناز پرورده ای، که یک روز با هزار مرحمت به خانه شان اورده بودند و بهترین نوع گوشت را در اختیارش می گذاشتند، بیشتر از اسم به غذا احتیاج دارند. در این بین ادمهایی هم بودند که دلشان می خواست مهربان باشند و هر از چند گاهی تکه استخوانی را جلوی سگ ها می انداختند. اما سگ ها هر روز تعدادشان زیاد تر می شد. بعضی آدمها هم به بهانه حفظ امنیتآدمهای دیگر، به روش های خلاص کردن سگ ها فکر می کردند و هیچ کسی حواسش به آدمهای تازه ای نبود که دوباره گونه دیگری از حیوانات را به حریم خانه هایشان راه داده بودند.
نوشته شده توسط لیلا علی قلی زاده