
امروز به مطلب مهمی در مورد این پنج دقیقه ها رسیدم. استاد بی هدف و از سر عشق و هوس یک ایده را در فضای مجازی رها نکرده بود. هدف از این پنج دقیقه ها یافتن و تمرکز بر ایده هایی بود که در خلال شلوغی های روز از ذهنمان می گذرد و هیچ وقت روی کاغذ نمی آید و بعد کار کردن روی آن ایده ها بود. امروز صبح که می خواستم به سراغ رایانه شخصی ام بیایم فکر می کردم هیچ ایده ای ندارم چون دیروز اصلا سراغ رایانه ام نیامده بودم و از ان پنج دقیقه ها هم تنها دو بخشش را نوشته بودم. مهمانی دیروز و در خانه ماندن جناب همسر تا ظهر آن روز در خانه، تمام برنامه هایم را دچار اختلال کرده بود ولی خدا روشکر خواب خوبی که داشتم باعث شد برنامه هایم را بر اساس پنج دقیقه هایی که در روزهای دیگر نوشته بود و از میان صفحاتی که خیلی سریع و با خط خرچنگی نوشته بودم ایده های نابی را یافتم و به جلو حرکت کنند. من روزانه می نویسم .از روزمرگی هایم و هر چیزی که در سرم می گذرد می نویسم. گاهی راجع به یک ادم می نویسم و گاهی راجع به یک ساختمان یا حیوان می نویسم. نوشتن برایم مثل نوشیدن آب از واجبات شده است. یادم می اید زمانی هر چند وقت یک بار دفتری را به عنوان دفتر خاطرات بر می داشتم و ده صفحه اش را که پر می کردم دفتر را برای همیشه کنار می گذاشتم. میل نوشتن با من بود اما چون دقیقا نمی دانستم و بلد نبود که استمرار خودش باعث می شود که قلمم روان بشود بعد از مدتی آن را کنار می گذاشتم . دوباره چند صباحی که می گذشت کمی در آن دفتر یا در دفتر جدیدی می نوشتم . من از این دفترها زیاد دارم. یکی از دفترهایی که پیدا کردم و مال دوران دانشجویی ام بود دفتری بود به نام درس هایی که از دوستی ها می گیری و من هر شخصیت را در داستانم از دید خودم تفسیر کرده بودم و درس هایی که از آن ها می گرفتم را هم نوشته بودم. هدف دیگری که این پنج دقیقه ها داشت این بود که چون در کل روز پخش شده بود امکان نداشت که ساعتی را بتوانی از نوشتن دست بکشی و اینگونه تمام دقایق ذهنت با نوشتن عجین می شد. حالا من این پنج دقیقه را بسط داده ام به تمام روزهای بعد آن پنج روز تامیم داده ام تا این عادت یکی از عادت های مم و تاثیر گذارم شود.