امروز زمانی را در باغ وحش سپری کردیم. همیشه موقع گشت و گذار در باغ وحش دچار حسی دوگانه از غم و شادی می شوم. روبروی قفس بعضی از حیوان ها که به حیات در اسارت خو کرده اند شاد می شوم و جلوی بعضی دیگر دچار غم و اندوه.
اینبار این غم جلوی قفس گراز ها بر من چیره شد. تلاش برای بقا . دو نر در قفس که به نزاع با یکدیگر پرداخته بودند و نر پیرتر که زخمی شده تمام تلاشش را می کرد که از دست نر جوان تر فرار کند. بچه ها و همسر نر پیر مدام دور و بر او می چرخیدند و می خواستند زخم هایش را تیمار کنند . او مدام به گوشه قفس می رفت اما نر جوان مرتب به فکر نمایش قدرت خودش بود و اجازه نمی داد لحظه ای نر پیر آرام بگیرد و تمام بدنش را با دندان های تیزش زخمی کرده بود . مستند حیات وحش زیاد دیده بودم اما هیچ وقت فکر نمی کردم که در اسارت هم این برتری معنی پیدا کند . حالا که خوب به ماجرای پیش آمده فکر می کنم یاد رمان کوری می افتم . آنجا هم عده ای کور می خواستند قدرت را در دست بگیرند و بر کوران دیگر حکومت کنند . موقع خواندن ان رمان هم دچار غم شده بودم اما دست آخر گروهی که سرپرستی اش را زن بینایی به عهده گرفته که از قضا مانند سایرین دچار غرایز حیوانی نشده بود و هنوز هم به انسانیت اهمیت می داد توانست زندگی بهتری را تجربه کند. بهرحال وقتی جنگ بر سر ریاست اتفاق می افتد و انسان ها به جای این که به منافع جامعه اهمیت بدهند و صرفا حکومت را برای رسیدن به منافع فردی می خواهند همان می شود که در قبیله گراز ها بود . خوی حیوانی که زیاد شود هیچ فرقی میان انسان و حیوان وجود ندارد.
