پاییز مرگ

می روم به کوچه های پاییز، برگ ها را زیر پاهایم بی رحمانه له می کنم شاید این آخرین خش خشی باشد که گوش هایم را آزار می دهد. عو عو ی سگ های دوره گرد مرا کمی می ترساند . سگ ها منتظرند تا حمله شان را شروع کنند فقط یک حرکت اشتباه با چاشنی ترس می توانند شامه شان را نوازش دهد و آن ها را به سمت من مشتاق تر کند. هیچ وقت از سگ های دوره گرد نترسیده بودم اما این بار حالم طور دیگریست . صداها بیشتر از هر وقت دیگری در میان راهروهای گوشم می پیچد . بوها بیشتر شده حتی بوی شادی این سگان وحشی را با این که خیلی از من دور هستند و خوب نمی بینمشان می شنوم . حتما دندان هایشان را حسابی بهم می سایند و دلشان غنج می رود برای یک لقمه چرب و نرم . اما من آنقدر ها هم لقمه چربی نیستم با این قد دیلاق تنها 60 کیلو وزن دارم حتی یک پاره گوشت هم بر روی بدنم نیست. برای این همه سگ حتی یک وعده عصرانه هم نمی شوم. اما عجیب فکر می کنم این آخرین باریست که پایم این برگ ها را لمس می کند . خم می شوم شاید چیزی درون کفشم رفته پایم درد می کند نه تمام تنم درد می کند خم می شوم تا پایم را از این درد رها کنم اما دیگر دردی نیست. اما سگ ها انگار از من ترسیده اند چند قدمی عقب می روند . یک ان شادی مرا فرا می گیرد دیگر به مرگ فکر نمی کنم همه چیز را برای آنی فراموش می کنم . هیچ صدایی نمی شنوم حتی بویی را هم دیگر احساس نمی کنم. ماشینی را می بینم که صدایش را هم نشنیده بودم از من به سرعت دور می شود و حالا نقش چهره سگ ها واضح تر شده است.خیلی نزدیکم شده اند . پوزه هاشان تن و بدنم را لمس می کند و بعد به یک باره با فرمان 3 تنم پاره پاره می شود و من برای اولین بار در آغوش مرگ ، آن را احساس نمی کنم. کاش برای آخرین بار با برگ های پاییز مهربان تر بودم.