یکی از زیباترین خاطرات دوران کودکیم حضوری کوتاه در جنگل گلستان بود، جنگلی بکر و زیبا پدر به خاطر حیات وحش آنجا اجازه دور شدن از ماشین را به ما نمی داد. در مدت خیلی کوتاه گله ای از گرازهای وحشی را دیدیم که می خواستند از رودخانه عبور کنند و به سمت ما بیایند و ما مجبور به حرکت دادن ماشینمان و گذر از آن منطقه زیبا شدیم. سال ها بعد وقتی دوباره از آن جنگل گذر کردم متوجه تغییرات زشت و ناپسندی شدم. دیگر خبری از آن جاده باریک نبود. قطع بی رویه درختان و سیلی که جزای آن بی رحمی بود به همکاری جاده سازان آمده بود و جاده ای پهن و زشت را در دل جنگل پدید آورده بود. هرچه چشم گرداندم حیات وحشی را که سال ها پیش شاهدش بودم دیگر در آنجا ندیدم. دلم سوخت و آرزو کردم کمی با زمین مهربان تر رفتار کنیم. جان درختان را با شقاوت نگیریم. درخت قلب زمین است. قلب که میشکند، زمین سخاوتش را از دست میدهد. بی رحم می شود. انتقامش را از ما می گیرد. سیلی که هر ساله ادم هایی زیادی را بی خانمان می کند و جان هایی را می گیرد نتیجه همان انتقام زمین است.قلبش را نشکنیم و دوستش داشته باشیم.
