
زمستان، پاییز، تابستان، بهار
در آن صبح زمستانی روی تخت دراز کشیده بودی ملافه ای نازک را رویت کشیده بودی که از نوک پا تا فرق سرت را می پوشاند . رخوتی دوست داشتنی احاطه ات کرده بود. نور از میان پرده به اتاق می رسید و از ملافه عبور می کرد و از پشت پلک هایت به درون چشمانت نفوذ می کرد. می خواستی لختی بیاسایی اما نور این اجازه را به تو نمی داد. نور فقط تو را گرم می کرد و تو چقدر در تمنای این گرما بودی. تنت در تب می سوخت. روز قبل ساعت ها در کوچه های پاییز راه رفته بودی. آن روز سردت بود و حالا گاهی گرم می شدی و گاهی از شدت سرما بر خود می لرزیدی. چند دقیقه ای تقلا کردی اما فقط دچار خاطرات و کابوس های دور و نزدیک شدی. یادت امد دیروز با دوستی چای خوردی. دوستت از سر دردها و سوزش چشمانش و از سرمای وجودش شکایت می کرد انگار که بیماریش مسری باشد حالا تو هم همان سردرد ها را داری . گفت که دوست دارد فقط بخوابد بی آن که از خانه بیرون رود . حالا تو حتی نمی توانی خودت را به نشیمن برسانی دلت می خواهد فقط زیر نور آفتاب دراز بکشی و خاطراتت را خوب یا بد مرور کنی ا. طوفن خاطرات راه خودش را پیدا می کند و هجوم می آورد بر ذهن خسته و در مانده ات، یاد روبان های رنگی می افتی که در آن ظهر تابستان بر موهای خود بسته بودی و در آب مانند پری های دریایی شنا می کردی. قوسی زیبا به اندام درخشانت می دادی و بعد همچون ماهی در میانه آب از نظرها پنهان می شدی و باز دوباره سر بر می آوردی و دوباره پنهان می شدی و انعکاس روبان های رنگی در آب تنها نشان از وجود تو در آن آب های درخشان طلایی بود .
بعد سال ها به عقب تر رفتی به آن روز بهاری که پا به این دنیا گشودی . همه چیز به غایت زیبا بود . چشم هایت نور را طلب می کرد و در جستجوی نور سرت را به هر طرف می چرخاندی. نور همچنان بر تو می تابید و تو غرق در خواب در تخت خواب کهنه و مندرست بودی . تخت خوابی که صدای جیرجیر میداد و تو به همین جیرجیرش چون آوای لالایی مادرت خو کرده بودی.