از سر ناچاری به زباله گردی رو آورده بودم. ماسک را تا بالای بینی ام کشیده و روسریم را آنقدر پایین داده بودم که چشمانم دیده نمی شد. هیچ کسی از اهل محل مرا نمی شناخت. اصلا چرا به این وضعیت دچار شده بودم نمی دانستم. همین سال پیش بود که وقتی از خیاط خانه می آمدم، مردی را دیدم که تا کمر در زباله ها خم شده بود و در دلم نکوهشش کردم که یعنی کار دیگری نیست. چه می دانستم که روزگار می چرخد و می چرخد تا به من نشان دهد که کار دیگری نیست. وقتی خیاط خانه را بستند چقدر دنبال کار گشتم اما هرجا رفتم به پیرزنی مثل من احتیاج نداشتند همه دنبال نیروی کار جوان بودند که هم زرنگ تر بودند و هم مهارت هایشان بیشتر بود . این اواخر دیگر نمی توانستم با چرخ کار کنم، دستم می لرزید. در قسمت بسته بندی مشغول به کار شدم. آنجا هم بزور تحملم می کردند. پولی که داشتم خرج زندگیمان را نمی داد. اما هر طوری بود، می ساختیم.
حالا چه؟ شنیده بودم که درآمدش خوب است. مجبور شدم حتی بچه هایم هم نمی دانستند که مادرشان از کار بیکار شده است. بازهم خدا رو شکر که یاسر درسش تمام می شود و برای خودش کسی می شود تازه علی هم که از سربازی برگردد سرکار می رود و سمیه هم که دیپلم خیاطی اش را بگیرد، برای در و همسایه لباس می دوزد. اوضاع که همیشه اینطور نمی ماند.
بازهم خدا رو شکر که همسایه هایمان وضعشان خوب است. سطل ها یک ساعت یک بار پر می شود و اوضاع اینطور نمی ماند. اما بدی اش بویی است که در مشامم می پیچد و حتی در خواب هم راحتم نمی گذارد. هر شب به خودم می گویم موقتی است تمام می شود. ملیحه دوام بیاور به خاطر قاسم هم که شده دوام بیاور. اگر بچه ها متوجه بشوند درسشان را ول می کنند تمام زحمت های تو و قاسم به هدر می رود. به خاطر قاسم هم که شده دوام بیاور. فاصله ام را از قاسم بیشتر کرده ام. می ترسم قاسم همه چیز را بفهمد. هر چند که سال هاست هیچ نمی گوید و در رختخوابش آرمیده است اما چشم هایش همه چیز را می فهمد. وای از روزی که قاسم بفهمد، خدا نکند. خدا آن روز را نیاورد. قاسم طاقت نمی آورد چشم هایش برای همیشه بسته می شود. نه قاسم نباید بفهمد. به خاطر قاسم هم که شده طاقت می آورم.
